Sunday, June 5, 2016






జీవిత చరమాంకంలో ఉన్న నేను ఇంక నా కధ విడమర్చి చెప్పటంలో తప్పు లేదనుకుంటాను. నేను ఫుట్టి బుద్ధెరిగిన దగ్గరనుంచి ఈ రోజు వరకూ జరిగిన ప్రతి మంచి, చెడు సంఘటలను విడమర్చి చెప్తాను.

ఇందులో చాలా మంది పాత్రధారులు,సూత్రధారులు ఉన్నారు కాబట్టి ఇన్నాళ్ళూ చెప్పలేదు.

అయినా చేతిలో చిల్లిగవ్వలేని, ఆశయాలే తప్ప, ఆశలు ఎప్పుడో వదులుకున్న నాకు ఇందులో పోయేదెమి లేదు, వచ్చేదేమి లేదు.

నేను రాసే ప్రతి సంఘటనలోను ఎకడైనా తప్పు కాని, అబద్ధం కాని ఉన్నట్లయితె  జీవితంలో మొదటినుంచి ఈ రోజు వరకూ భాగస్వాములెవరైనా చెప్పవచ్చు.

నా కధ  మొదటి వాక్యం "నేను చాలా తెలివిగల వాణ్ణీ. ఎంతంటే ప్రపంచంలో తెలివి సూచిలో(IQ) మొదటి 10 లక్షల మందిలో నేను ఇప్పటికీ ఉంటాను. ఇక యువకుడిగా ఊహించుకోండి"

మీకు ఓపిక ఉంటే రోజూ ఈ సీరియల్ చదవండి.


అసమర్ధుడి సాగర మధనం అనబడే నా స్వీయ చరిత్రకు ఉపోద్ఘాతము.

"ఏమొయ్! వాణీ! నా స్వీయ చరిత్ర రాస్తున్నాను అని చెప్తే, "నీకు స్వీయ చరిత్ర ఏమిటి(నీ బొంద) ఏం సాధించావని. నెత్తిన రూపాయి పెడితే కానీకి చెల్లుబాటు కావు. నువ్వు సాధిచించిందల్ల నన్ను పెళ్ళి చేసుకొవడము, ముగ్గురు పిల్లల్ని కనడమూను. అంతకంటే ఏముంది" అని అన్నదో, అనుకున్నదో ఏదో ఒకటి జరిగింది.

"అదేమిటి! అలా అంటావు (కుంటావు). మహాత్మా గాంధి, ఎల్ బీ  శాస్త్రి  అక్టోబర్ 2న పుడితే నేను అక్టోబర్ 20న  పుట్టాను తెలుసుగా అన్నాను ." ఆ సున్ననే తేడా కొట్టింది" అని కొట్టి పారేసింది.

మా ఆవిడ కూడా చాలా తెలివి కలదే. అయితే ఆ విషయం ఆమెకు తెలియక పోయుండవచ్చు, లేదా నేనే ఆమెకు తెలియకుండా చేసి ఉండవచ్చు. ప్రపంచంలో 99 శాతం మంది తెలివికలవాళ్ళే ఉంటారు. అయితే పైన చెప్పిన కారణాల  వల్ల పైకి లేచి, కింద పడరు.

 జీవితం పరమపద సోపాన పటం లాంటిది. నిచ్చెనలూ,పాములూ సహజం. కొందరు నిచ్చెనలెక్కుతూ, పాములబారి పడకుండా అలా, అలా పైకి వెళ్తారు. మరికొందరు పాము కాట్లే తప్పితే, నిచ్చెన మెట్ల దగ్గరకు కూడా వెళ్ళరు. ఈ రెండురకాలమనుషులకి ఏ విధమైన ఆలోచనా ఉండదు.ఎందుకంటే మొదటి రకం వారికి పడతామమే భయం లేదు. రెండో రకం వారికి లేస్తామనే ఆశ లేదు.

ఇక నా సంగతి. ప్రతి కొన్ని సంవత్సరాలకి నిచ్చెన మెట్లెక్కడం, ఇంకో సారి ఆట మొదలు కాగానే ఒక పెద్ద పాము కరవడమూ, మొదటి గడిలోకి రావడమూనూ. ఇది కేవలం కర్మ ఫలం కాదు, మనం చేసే తప్పొప్పులూ, మన పక్క ఉన్న వాళ్ళు తెలివిగా పావులు కదపడమూ, లేదామన మంచితనాన్ని వాడుకుని వదిలేయడమూ ఉండొచ్చు.

నా చిన్న తనంలో ఒక పెద్ద వ్యాపారవేత్త తప్పులు చేసి అడ్డంగా దొరికిపోయాడు. ఇంత తెలివికలవాడివి ఎలా బొల్తా పడ్డావయా అంటే, నేను ప్రతి మెట్టూ ఎక్కడానికి అందరికి లంచాలు తినిపించాను. లంచం ఇవ్వకుండా పని చేయించుకున్నవాడిని ఒక్కడ్ని చూపించిండి. కాకపోతే ఒక చిన్న తప్పు నన్ను దొంగను చేసింది. కాలమే చెప్తుంది నేను తెలివికల వాడినో కాదో అని, జనాంతికంగా చెప్పాడు. బైటికొచ్చాడనుకోండి. వెరే విషయం. ఎందుకు చెప్పానంటే న్యాయం, అన్యాయం అనే వాటి మధ్య ఒక సన్నటి గీత ఉంటుంది. గీత ఇవతల చాలా న్యాయపరుడు, అవతల పరమ దుర్మార్గుడూ ఉంటారు. ఇది సాధారణ న్యాయం కాకపోవచ్చు. కాని చాలా మందివిషయంలో ఇది నిజం.

ర్యూబిక్ క్యూబ్ వినే ఉంటారు. ప్స్రిష్కరించడం చాలా కష్టం. అంతా అయినా టే ఉంటుంది. ఒక్క గడిలోకి మిగులుతుంది .కొందరు వదిలేస్తారు. కొందరు ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటారు. నేను రెండో కోవకు చెందిన వాణ్ణి. 32 సంవత్సరాల వయసులో ఎడమకన్ను రెటీనా దెబ్బతిని చూపు దాదాపు లేకుండా పోయింది. 2011 లో ముఖ పక్షవాతం వచ్చి కుడి కన్ను కండరాలు దెబ్బతిన్నాయి. క్రమగా చూపు తగ్గుతోంది. అయినా నా ప్రయత్నం నేను చేస్తూనే ఉన్నాను. ఏదో ఒక రోజు ఆ చివరి గడి పరిష్కరిస్తానని.

దానికి సాక్ష్యం నా చరిత్ర.

                                        *********************************


నా స్వీయ కధ మొదటి భాగము.

నా స్వీయ చరిత్ర పేరు " అసమర్ధుడి  జీవిత యాత్ర" అనొచ్చు. ఐతే అది బుచ్చి బాబు సొంతం కాబట్టి "అసమర్ధుడి సాగర మధనం" అంటాను. సాగరమధనంలో విషం, అమృతం, లక్ష్మి దేవి వచ్చినా నాకు చివరకు మిగిలింది ఏమీ లేదు. అందుచేత
ఆ పేరే స్ధిరం చేద్దాం నేను తెలివికలవాణ్ణే కాదు, బాపు గారి బుడుగులా, నా
ఙాపక శక్తి అపారం. సోదాహరణంగా వివరిస్తాను.

"నేను చాల తెలివి కలవాణ్ణీ. సంశయమే లేదు." అయితే ఒకసారి నా శ్రేయోభిలషి ఒకాయన "నాయనా చంద్రమొహనూ, ఇంతవరకూ నేను కలిసినవాళ్ళలో అత్యంత తెలివెకలవాడివి నువ్వే. వచ్చిన చిక్కల్లా  నువ్వు తెలివికలవాడివని చిన్నప్పటినునీ నీ చెవిలో గూడుకట్టుకుని అందరూ చెప్పటంవల్ల, మరియూ ఆ విషయం నీకు కూడా బాగా తెలియటం వల్ల, నువ్వు బాగు పడవు"  అని బల్లగుద్ది చెప్పాడు.   "మరి పరిష్కారం  కూడా చెప్పండి" అంటే " నీ మనసులో నాటుకు పొవటం వల్ల ఇందులో ఎవరూ ఏమీ చేసేదీ లేదు" అని వాకృచ్చాడు.

దీని ప్రధాన లక్షణము  ఎవరి మాటా  వినక పోవటమూ, నేను చెప్పేదే  న్యాయము అని

నేను తెలివిగల వాణ్ణీ ఎందుకో, ఎలానో ముందు చెప్తాను. తదుపరి నేను ఎలా దెబ్బ తిన్నాను, ఎందుకు దెబ్బ  తిన్నాను, మరల పైకి  ఎలా లేచానో, అందుకు ఆ తెలివినే ఎలా ఉపయోగించానో తరువాత చెప్తాను.

                                      *********************************

నేను పెరిగిన శుద్ధ పల్లెటూరులో చాలామందికి ఖానా, పాయఖానా రెండూ ఉండేవి కావు.మాకు మొదటిది లోపం లేదు.

అక్కడ ఒక చిన్న జిల్లా  పరిషత్తు ప్రాధమిక పాఠశాల ఉండేది. ఆ పాఠశాలలో నన్ను చేర్చిన వారం రోజులకి తెలుగు అక్షరాలు 56 చూసి నేర్చుకున్నానని మా నాన్నగారు, అమ్మగారూ నేను డిగ్రీ చదివే వరకూ చెప్తూ ఉండేవారు. అయితే వాళ్ళిద్దరూ ఇప్పుడు కాలధర్మం చేశారు కాబట్టి  నా మాటే వేదం.

కాదండోయ్. ఒక రుజువు దొరుకుతుంది మీకు వోపిక వుంటే. మీరు నాలుగు అంకెల నంబర్లు పది ఒక కాగితం మీద రాసుకుని, నాకు చదివి వినిపిస్తే ఇప్పటికీ వాటి మొత్తం నేను చెప్పగలను. అంతే కాదు ఒక తెలివిగల యువకుడు ఒక గడియారం పెట్టుకొని, ఆ మొత్తాన్ని ఎంత సేపులో పూర్తి చెయ్యగలడో నేను మనసులో అంత కంటే త్వరగా  చెయ్యగలను.

 ఇంకో ఉదాహరణ. అదే పాఠశాలలో (అది ప్రాధమికోన్నత  పాఠశాల, ప్రాధమిక కాదు) ఆరు, ఏదు తరగతులవారికి ఙాపక శక్తి పరీక్ష పెట్టారు, ఒక సంవత్సరం. మా క్లాసు పంతులమ్మ ప్రత్యేకంగానా పేరు అందులో చేర్పించారు, పొట్లాడి మరీనూ. ఎందుకంటే నేను అప్పుడు నాలుగో క్లాసే.

ఈ పరీక్షలు రెండు భాగాలు. మొదటిది ఒక రూములో 20 వస్తువులు ఒక టబులు మీద పెట్టి 5 నిమిషాలు చూపించి గుర్తున్నన్ని వస్తువులు రాయడం. నేను 20 వస్తువుల పేర్లు అవి పెట్టిన క్రమంలో రాయగలిగాను.


రెండో పరీక్ష "క" అక్షరంతో దాని గుణింతంతో మొదలయ్యే మాటలు రాయడం. నేనే ఎక్కువ రాశాను, 120 వరకూ.

ఆ స్కూలు మొత్తం నా పేరు మారు మోగింది. నా ఉన్నతికి, నా గర్వానికి, అంతిమంగా నా పూర్తి నాశనానికి నాంది పడింది ఆ రోజే! నేను చాలా తెలివి కలవాడినని తెలిసిందీ ఆ రోజే.

                                    *********************************




          "THE CHURNING OF OCEAN OF LIFE- MY TRUE STORY

                                    FIRST PART - FIRST EPISODE





Being in the sixth stage of life (Shakespeare says there are seven stages) , I feel it is apt I tell about myself. From the day, I saw the world through mine own eyes, till date I will, hence, recreate the minutest details of incidents in my life. both good and bad.



As there are many other actors in this sordid drama of life, I previously felt it was not in the fittest of things to speak these issues.



But at this stage of life, I do not have a single rupee of mine own, nor assets but a few liabilities here and there, what I am left now with is only my ideas and no further  ambitions in life.



If I faltered in my narration or  on fact, if anyone who were part of my life since childhood, found any inaccuracies in the narration of incidents, they would be free point them out. (I will explain or correct and apologize).



I will start my story with a confident statement that I am very intelligent by birth. That holds good today too. If IQ of all world citizens is now assessed, I shall stand among the first million, I am confident, though it is not possible to assess so. Imagine my IQ as a youth.



If you have patience, please read my serial story in parts.


Prologue to my sordid story of life- "The churning of the ocean of Life by an Incompetent"




I called my wife and told her, "Hey! Vani! I am writing my life story"." Are you mad? What did you achieve in life to tell a story of it? I feel that if you are auctioned in market place with a hundred rupees on your head, there will be no bidders for even a single rupee. The only thing you achieved was marrying me and giving birth to three intelligent and responsible children." I think these last words she did not say, but I imagined she thought so.



"How can you just strike me off from the list of great people. If Gandhi and Sastry were born on 2nd October, I was born on 20th October" , I retorted. "That "zero" only made all the difference like Rahul and Sibal, she said.



My wife had also been  very intelligent. Might be she did not know that fact or I eclipsed her so much that she was never allowed to know that. In the world ninety nine per cent of people are intelligent. But, they do not rise to the top and fall suddenly like me for reasons I write below in many parts.

Life is like a game of snakes and ladders. Some climb the ladders unhindered by the snakes and reach the top. Some are perennially bitten by snakes that they do not reach the bottom of the ladders also. For these two types, there is no worry. The former is never afraid of snakes and the latter are never hopeful of reaching the top and are satisfied with what they are.



It is not like that with my life. Every few years I climb a big ladder and reach the top, I confront a snake. Bitten by it, I fall down to where I have started. Another game and another game it continued.

We can not brush aside this as the result of our past sins or Karma. The repeated mistskes we commit, the other players moving their pawns cleverly or knowing our next moves, pre- plan their moves and see that we fail.



During my childhood I read a news about a very big businessman. He was caught red handed in a bribery case. When pestered by Media, how such an intelligent guy, he could fall from grace he replied, " I bribed everyone in every step of life. Show me one who did not do this in their lives. By one small mistake,  I am here. Just see whether I am intelligent or not."  And he was acquitted of all charges, as he used his pawns and won the game. Now, he is on top.



Though  it was not related to my own life story, I narrated this as a thin line would divide honesty from dishonesty and those on this side of the line would be branded  dishonest and who had cleverly crossed it would be named honest.This may not be a general rule, but in many cases it is true.



There is one puzzle  called "Ruby  Cube". It is very difficult to solve. Some solve it easily. We reach till last square and it again slips. Many try and try and leave it. Some continue trying till their end and until they see the end of solution, I am the second kind.I am still trying to solve the mystery of life and of the last square and I am confident of solving it.


That sums up my life story. Now, enter the jigsaw puzzle of my life.





                                                      ######################






First part of "My Churning of the Ocean of Life "





We can name the story as " The Life journey of an Incompetent"? But as Buchibabu owned the title, I would call it the "Churning the Ocean of Life by an incompetent" During the churning of ocean, even though poison, nectar and Lakshmi came, I got nothing or rather, I got everything. I swallowed poison, the rest escaped me. So, let us fix the name. Like the character Budugu by Bapu (Telugu people know), I am not only intelligent but my power of memory is almost unparellelled in my circles. I will, give few examples.



That I am very, very intelligent is a fact none can counter. But, one well wisher once warned me. " Dear, good Chandramohan! There is no doubt that you are the most intelligent guy I have ever met. But, the real problem is the fact that everyone you come across in your life continuously bombard this fact in your ears. It has happened  since your childhood and the other fact that now you know your are quite intelligent, you will never shine in life". I asked him to show out of the dilemma. He said I crossed all limits of arrogance on this count and hence there was no way out. "You climb and fall down. It is inevitable."



"The main quality of yours on this count is not heeding advice and saying what I told is law." True to his words, I never heeded his words too.



I will tell you how I have decided I am intelligent and why, before embarking upon how and why I fell from grace and again rose in life using the same intelligent planning in life.





                                            ################################




In the village in which I was brought up, there was severe dearth of food and a place for defecation. ( khana, payakhana). We did not have dearth of the former.



There was a small Zilla Parishad Upper Primary School in the village. That after enrolling  there,  I learned all 56 Telugu alphabets by just seeing and remembering, was a fact repeated by both my parents till I completed graduation, As both are no more, you have no option but take my words on face value.



No.No. No. There can be a proof. If anyone of the readers have patience, you can write ten four digit numbers (like 4988,9876) and read them out to me one by one with gap of ten seconds , I will tell you the total. This capacity is now.I used to attempt this with 50, 60 numbers in our office. Not only that, I can total this faster than a normally intelligent guy can do it on paper with a pencil.



Another instance. But here too, my word is final. During my fourth class, a memory test was conducted for students of classes 6th and seventh. My class teacher, who knew my capacity, might have recommended my name too to the Head Master, who accepted me as a special case. The tests were:

1. They keep 20 items on a table and allow students to look at them for five minutes and they should write the names of items in the order they were placed.



2. We should write as many words as possible with letter "ka" it's equivalents like ki, kee etc.,

I wrote all 20 items exactly in the order they were placed and wrote about 120 words with "ka".



The entire school reverberated with my name. Overnight I was a child celebrity. Most probably, that day was the day for my unprecedented growth at a very young age and sudden fall from grace at age 40, too young to leave active life.




First Episode of the first part comes to an end.














జీవిత చరమాంకంలో ఉన్న నేను ఇంక నా కధ విడమర్చి చెప్పటంలో తప్పు లేదనుకుంటాను. నేను ఫుట్టి బుద్ధెరిగిన దగ్గరనుంచి ఈ రోజు వరకూ జరిగిన ప్రతి మంచి, చెడు సంఘటలను విడమర్చి చెప్తాను.

ఇందులో చాలా మంది పాత్రధారులు,సూత్రధారులు ఉన్నారు కాబట్టి ఇన్నాళ్ళూ చెప్పలేదు.

అయినా చేతిలో చిల్లిగవ్వలేని, ఆశయాలే తప్ప, ఆశలు ఎప్పుడో వదులుకున్న నాకు ఇందులో పోయేదెమి లేదు, వచ్చేదేమి లేదు.

నేను రాసే ప్రతి సంఘటనలోను ఎకడైనా తప్పు కాని, అబద్ధం కాని ఉన్నట్లయితె  జీవితంలో మొదటినుంచి ఈ రోజు వరకూ భాగస్వాములెవరైనా చెప్పవచ్చు.

నా కధ  మొదటి వాక్యం "నేను చాలా తెలివిగల వాణ్ణీ. ఎంతంటే ప్రపంచంలో తెలివి సూచిలో(IQ) మొదటి 10 లక్షల మందిలో నేను ఇప్పటికీ ఉంటాను. ఇక యువకుడిగా ఊహించుకోండి"

మీకు ఓపిక ఉంటే రోజూ ఈ సీరియల్ చదవండి.


అసమర్ధుడి సాగర మధనం అనబడే నా స్వీయ చరిత్రకు ఉపోద్ఘాతము.

"ఏమొయ్! వాణీ! నా స్వీయ చరిత్ర రాస్తున్నాను అని చెప్తే, "నీకు స్వీయ చరిత్ర ఏమిటి(నీ బొంద) ఏం సాధించావని. నెత్తిన రూపాయి పెడితే కానీకి చెల్లుబాటు కావు. నువ్వు సాధిచించిందల్ల నన్ను పెళ్ళి చేసుకొవడము, ముగ్గురు పిల్లల్ని కనడమూను. అంతకంటే ఏముంది" అని అన్నదో, అనుకున్నదో ఏదో ఒకటి జరిగింది.

"అదేమిటి! అలా అంటావు (కుంటావు). మహాత్మా గాంధి, ఎల్ బీ  శాస్త్రి  అక్టోబర్ 2న పుడితే నేను అక్టోబర్ 20న  పుట్టాను తెలుసుగా అన్నాను ." ఆ సున్ననే తేడా కొట్టింది" అని కొట్టి పారేసింది.

మా ఆవిడ కూడా చాలా తెలివి కలదే. అయితే ఆ విషయం ఆమెకు తెలియక పోయుండవచ్చు, లేదా నేనే ఆమెకు తెలియకుండా చేసి ఉండవచ్చు. ప్రపంచంలో 99 శాతం మంది తెలివికలవాళ్ళే ఉంటారు. అయితే పైన చెప్పిన కారణాల  వల్ల పైకి లేచి, కింద పడరు.

 జీవితం పరమపద సోపాన పటం లాంటిది. నిచ్చెనలూ,పాములూ సహజం. కొందరు నిచ్చెనలెక్కుతూ, పాములబారి పడకుండా అలా, అలా పైకి వెళ్తారు. మరికొందరు పాము కాట్లే తప్పితే, నిచ్చెన మెట్ల దగ్గరకు కూడా వెళ్ళరు. ఈ రెండురకాలమనుషులకి ఏ విధమైన ఆలోచనా ఉండదు.ఎందుకంటే మొదటి రకం వారికి పడతామమే భయం లేదు. రెండో రకం వారికి లేస్తామనే ఆశ లేదు.

ఇక నా సంగతి. ప్రతి కొన్ని సంవత్సరాలకి నిచ్చెన మెట్లెక్కడం, ఇంకో సారి ఆట మొదలు కాగానే ఒక పెద్ద పాము కరవడమూ, మొదటి గడిలోకి రావడమూనూ. ఇది కేవలం కర్మ ఫలం కాదు, మనం చేసే తప్పొప్పులూ, మన పక్క ఉన్న వాళ్ళు తెలివిగా పావులు కదపడమూ, లేదామన మంచితనాన్ని వాడుకుని వదిలేయడమూ ఉండొచ్చు.

నా చిన్న తనంలో ఒక పెద్ద వ్యాపారవేత్త తప్పులు చేసి అడ్డంగా దొరికిపోయాడు. ఇంత తెలివికలవాడివి ఎలా బొల్తా పడ్డావయా అంటే, నేను ప్రతి మెట్టూ ఎక్కడానికి అందరికి లంచాలు తినిపించాను. లంచం ఇవ్వకుండా పని చేయించుకున్నవాడిని ఒక్కడ్ని చూపించిండి. కాకపోతే ఒక చిన్న తప్పు నన్ను దొంగను చేసింది. కాలమే చెప్తుంది నేను తెలివికల వాడినో కాదో అని, జనాంతికంగా చెప్పాడు. బైటికొచ్చాడనుకోండి. వెరే విషయం. ఎందుకు చెప్పానంటే న్యాయం, అన్యాయం అనే వాటి మధ్య ఒక సన్నటి గీత ఉంటుంది. గీత ఇవతల చాలా న్యాయపరుడు, అవతల పరమ దుర్మార్గుడూ ఉంటారు. ఇది సాధారణ న్యాయం కాకపోవచ్చు. కాని చాలా మందివిషయంలో ఇది నిజం.

ర్యూబిక్ క్యూబ్ వినే ఉంటారు. ప్స్రిష్కరించడం చాలా కష్టం. అంతా అయినా టే ఉంటుంది. ఒక్క గడిలోకి మిగులుతుంది .కొందరు వదిలేస్తారు. కొందరు ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటారు. నేను రెండో కోవకు చెందిన వాణ్ణి. 32 సంవత్సరాల వయసులో ఎడమకన్ను రెటీనా దెబ్బతిని చూపు దాదాపు లేకుండా పోయింది. 2011 లో ముఖ పక్షవాతం వచ్చి కుడి కన్ను కండరాలు దెబ్బతిన్నాయి. క్రమగా చూపు తగ్గుతోంది. అయినా నా ప్రయత్నం నేను చేస్తూనే ఉన్నాను. ఏదో ఒక రోజు ఆ చివరి గడి పరిష్కరిస్తానని.

దానికి సాక్ష్యం నా చరిత్ర.

                                        *********************************


నా స్వీయ కధ మొదటి భాగము.

నా స్వీయ చరిత్ర పేరు " అసమర్ధుడి  జీవిత యాత్ర" అనొచ్చు. ఐతే అది బుచ్చి బాబు సొంతం కాబట్టి "అసమర్ధుడి సాగర మధనం" అంటాను. సాగరమధనంలో విషం, అమృతం, లక్ష్మి దేవి వచ్చినా నాకు చివరకు మిగిలింది ఏమీ లేదు. అందుచేత
ఆ పేరే స్ధిరం చేద్దాం నేను తెలివికలవాణ్ణే కాదు, బాపు గారి బుడుగులా, నా
ఙాపక శక్తి అపారం. సోదాహరణంగా వివరిస్తాను.

"నేను చాల తెలివి కలవాణ్ణీ. సంశయమే లేదు." అయితే ఒకసారి నా శ్రేయోభిలషి ఒకాయన "నాయనా చంద్రమొహనూ, ఇంతవరకూ నేను కలిసినవాళ్ళలో అత్యంత తెలివెకలవాడివి నువ్వే. వచ్చిన చిక్కల్లా  నువ్వు తెలివికలవాడివని చిన్నప్పటినునీ నీ చెవిలో గూడుకట్టుకుని అందరూ చెప్పటంవల్ల, మరియూ ఆ విషయం నీకు కూడా బాగా తెలియటం వల్ల, నువ్వు బాగు పడవు"  అని బల్లగుద్ది చెప్పాడు.   "మరి పరిష్కారం  కూడా చెప్పండి" అంటే " నీ మనసులో నాటుకు పొవటం వల్ల ఇందులో ఎవరూ ఏమీ చేసేదీ లేదు" అని వాకృచ్చాడు.

దీని ప్రధాన లక్షణము  ఎవరి మాటా  వినక పోవటమూ, నేను చెప్పేదే  న్యాయము అని

నేను తెలివిగల వాణ్ణీ ఎందుకో, ఎలానో ముందు చెప్తాను. తదుపరి నేను ఎలా దెబ్బ తిన్నాను, ఎందుకు దెబ్బ  తిన్నాను, మరల పైకి  ఎలా లేచానో, అందుకు ఆ తెలివినే ఎలా ఉపయోగించానో తరువాత చెప్తాను.

                                      *********************************

నేను పెరిగిన శుద్ధ పల్లెటూరులో చాలామందికి ఖానా, పాయఖానా రెండూ ఉండేవి కావు.మాకు మొదటిది లోపం లేదు.

అక్కడ ఒక చిన్న జిల్లా  పరిషత్తు ప్రాధమిక పాఠశాల ఉండేది. ఆ పాఠశాలలో నన్ను చేర్చిన వారం రోజులకి తెలుగు అక్షరాలు 56 చూసి నేర్చుకున్నానని మా నాన్నగారు, అమ్మగారూ నేను డిగ్రీ చదివే వరకూ చెప్తూ ఉండేవారు. అయితే వాళ్ళిద్దరూ ఇప్పుడు కాలధర్మం చేశారు కాబట్టి  నా మాటే వేదం.

కాదండోయ్. ఒక రుజువు దొరుకుతుంది మీకు వోపిక వుంటే. మీరు నాలుగు అంకెల నంబర్లు పది ఒక కాగితం మీద రాసుకుని, నాకు చదివి వినిపిస్తే ఇప్పటికీ వాటి మొత్తం నేను చెప్పగలను. అంతే కాదు ఒక తెలివిగల యువకుడు ఒక గడియారం పెట్టుకొని, ఆ మొత్తాన్ని ఎంత సేపులో పూర్తి చెయ్యగలడో నేను మనసులో అంత కంటే త్వరగా  చెయ్యగలను.

 ఇంకో ఉదాహరణ. అదే పాఠశాలలో (అది ప్రాధమికోన్నత  పాఠశాల, ప్రాధమిక కాదు) ఆరు, ఏదు తరగతులవారికి ఙాపక శక్తి పరీక్ష పెట్టారు, ఒక సంవత్సరం. మా క్లాసు పంతులమ్మ ప్రత్యేకంగానా పేరు అందులో చేర్పించారు, పొట్లాడి మరీనూ. ఎందుకంటే నేను అప్పుడు నాలుగో క్లాసే.

ఈ పరీక్షలు రెండు భాగాలు. మొదటిది ఒక రూములో 20 వస్తువులు ఒక టబులు మీద పెట్టి 5 నిమిషాలు చూపించి గుర్తున్నన్ని వస్తువులు రాయడం. నేను 20 వస్తువుల పేర్లు అవి పెట్టిన క్రమంలో రాయగలిగాను.


రెండో పరీక్ష "క" అక్షరంతో దాని గుణింతంతో మొదలయ్యే మాటలు రాయడం. నేనే ఎక్కువ రాశాను, 120 వరకూ.

ఆ స్కూలు మొత్తం నా పేరు మారు మోగింది. నా ఉన్నతికి, నా గర్వానికి, అంతిమంగా నా పూర్తి నాశనానికి నాంది పడింది ఆ రోజే! నేను చాలా తెలివి కలవాడినని తెలిసిందీ ఆ రోజే.

                                    *********************************




          "THE CHURNING OF OCEAN OF LIFE- MY TRUE STORY

                                    FIRST PART - FIRST EPISODE





Being in the sixth stage of life (Shakespeare says there are seven stages) , I feel it is apt I tell about myself. From the day, I saw the world through mine own eyes, till date I will, hence, recreate the minutest details of incidents in my life. both good and bad.



As there are many other actors in this sordid drama of life, I previously felt it was not in the fittest of things to speak these issues.



But at this stage of life, I do not have a single rupee of mine own, nor assets but a few liabilities here and there, what I am left now with is only my ideas and no further  ambitions in life.



If I faltered in my narration or  on fact, if anyone who were part of my life since childhood, found any inaccuracies in the narration of incidents, they would be free point them out. (I will explain or correct and apologize).



I will start my story with a confident statement that I am very intelligent by birth. That holds good today too. If IQ of all world citizens is now assessed, I shall stand among the first million, I am confident, though it is not possible to assess so. Imagine my IQ as a youth.



If you have patience, please read my serial story in parts.


Prologue to my sordid story of life- "The churning of the ocean of Life by an Incompetent"




I called my wife and told her, "Hey! Vani! I am writing my life story"." Are you mad? What did you achieve in life to tell a story of it? I feel that if you are auctioned in market place with a hundred rupees on your head, there will be no bidders for even a single rupee. The only thing you achieved was marrying me and giving birth to three intelligent and responsible children." I think these last words she did not say, but I imagined she thought so.



"How can you just strike me off from the list of great people. If Gandhi and Sastry were born on 2nd October, I was born on 20th October" , I retorted. "That "zero" only made all the difference like Rahul and Sibal, she said.



My wife had also been  very intelligent. Might be she did not know that fact or I eclipsed her so much that she was never allowed to know that. In the world ninety nine per cent of people are intelligent. But, they do not rise to the top and fall suddenly like me for reasons I write below in many parts.

Life is like a game of snakes and ladders. Some climb the ladders unhindered by the snakes and reach the top. Some are perennially bitten by snakes that they do not reach the bottom of the ladders also. For these two types, there is no worry. The former is never afraid of snakes and the latter are never hopeful of reaching the top and are satisfied with what they are.



It is not like that with my life. Every few years I climb a big ladder and reach the top, I confront a snake. Bitten by it, I fall down to where I have started. Another game and another game it continued.

We can not brush aside this as the result of our past sins or Karma. The repeated mistskes we commit, the other players moving their pawns cleverly or knowing our next moves, pre- plan their moves and see that we fail.



During my childhood I read a news about a very big businessman. He was caught red handed in a bribery case. When pestered by Media, how such an intelligent guy, he could fall from grace he replied, " I bribed everyone in every step of life. Show me one who did not do this in their lives. By one small mistake,  I am here. Just see whether I am intelligent or not."  And he was acquitted of all charges, as he used his pawns and won the game. Now, he is on top.



Though  it was not related to my own life story, I narrated this as a thin line would divide honesty from dishonesty and those on this side of the line would be branded  dishonest and who had cleverly crossed it would be named honest.This may not be a general rule, but in many cases it is true.



There is one puzzle  called "Ruby  Cube". It is very difficult to solve. Some solve it easily. We reach till last square and it again slips. Many try and try and leave it. Some continue trying till their end and until they see the end of solution, I am the second kind.I am still trying to solve the mystery of life and of the last square and I am confident of solving it.


That sums up my life story. Now, enter the jigsaw puzzle of my life.





                                                      ######################






First part of "My Churning of the Ocean of Life "





We can name the story as " The Life journey of an Incompetent"? But as Buchibabu owned the title, I would call it the "Churning the Ocean of Life by an incompetent" During the churning of ocean, even though poison, nectar and Lakshmi came, I got nothing or rather, I got everything. I swallowed poison, the rest escaped me. So, let us fix the name. Like the character Budugu by Bapu (Telugu people know), I am not only intelligent but my power of memory is almost unparellelled in my circles. I will, give few examples.



That I am very, very intelligent is a fact none can counter. But, one well wisher once warned me. " Dear, good Chandramohan! There is no doubt that you are the most intelligent guy I have ever met. But, the real problem is the fact that everyone you come across in your life continuously bombard this fact in your ears. It has happened  since your childhood and the other fact that now you know your are quite intelligent, you will never shine in life". I asked him to show out of the dilemma. He said I crossed all limits of arrogance on this count and hence there was no way out. "You climb and fall down. It is inevitable."



"The main quality of yours on this count is not heeding advice and saying what I told is law." True to his words, I never heeded his words too.



I will tell you how I have decided I am intelligent and why, before embarking upon how and why I fell from grace and again rose in life using the same intelligent planning in life.





                                            ################################




In the village in which I was brought up, there was severe dearth of food and a place for defecation. ( khana, payakhana). We did not have dearth of the former.



There was a small Zilla Parishad Upper Primary School in the village. That after enrolling  there,  I learned all 56 Telugu alphabets by just seeing and remembering, was a fact repeated by both my parents till I completed graduation, As both are no more, you have no option but take my words on face value.



No.No. No. There can be a proof. If anyone of the readers have patience, you can write ten four digit numbers (like 4988,9876) and read them out to me one by one with gap of ten seconds , I will tell you the total. This capacity is now.I used to attempt this with 50, 60 numbers in our office. Not only that, I can total this faster than a normally intelligent guy can do it on paper with a pencil.



Another instance. But here too, my word is final. During my fourth class, a memory test was conducted for students of classes 6th and seventh. My class teacher, who knew my capacity, might have recommended my name too to the Head Master, who accepted me as a special case. The tests were:

1. They keep 20 items on a table and allow students to look at them for five minutes and they should write the names of items in the order they were placed.



2. We should write as many words as possible with letter "ka" it's equivalents like ki, kee etc.,

I wrote all 20 items exactly in the order they were placed and wrote about 120 words with "ka".



The entire school reverberated with my name. Overnight I was a child celebrity. Most probably, that day was the day for my unprecedented growth at a very young age and sudden fall from grace at age 40, too young to leave active life.




First Episode of the first part comes to an end.














జీవిత చరమాంకంలో ఉన్న నేను ఇంక నా కధ విడమర్చి చెప్పటంలో తప్పు లేదనుకుంటాను. నేను ఫుట్టి బుద్ధెరిగిన దగ్గరనుంచి ఈ రోజు వరకూ జరిగిన ప్రతి మంచి, చెడు సంఘటలను విడమర్చి చెప్తాను.

ఇందులో చాలా మంది పాత్రధారులు,సూత్రధారులు ఉన్నారు కాబట్టి ఇన్నాళ్ళూ చెప్పలేదు.

అయినా చేతిలో చిల్లిగవ్వలేని, ఆశయాలే తప్ప, ఆశలు ఎప్పుడో వదులుకున్న నాకు ఇందులో పోయేదెమి లేదు, వచ్చేదేమి లేదు.

నేను రాసే ప్రతి సంఘటనలోను ఎకడైనా తప్పు కాని, అబద్ధం కాని ఉన్నట్లయితె  జీవితంలో మొదటినుంచి ఈ రోజు వరకూ భాగస్వాములెవరైనా చెప్పవచ్చు.

నా కధ  మొదటి వాక్యం "నేను చాలా తెలివిగల వాణ్ణీ. ఎంతంటే ప్రపంచంలో తెలివి సూచిలో(IQ) మొదటి 10 లక్షల మందిలో నేను ఇప్పటికీ ఉంటాను. ఇక యువకుడిగా ఊహించుకోండి"

మీకు ఓపిక ఉంటే రోజూ ఈ సీరియల్ చదవండి.


అసమర్ధుడి సాగర మధనం అనబడే నా స్వీయ చరిత్రకు ఉపోద్ఘాతము.

"ఏమొయ్! వాణీ! నా స్వీయ చరిత్ర రాస్తున్నాను అని చెప్తే, "నీకు స్వీయ చరిత్ర ఏమిటి(నీ బొంద) ఏం సాధించావని. నెత్తిన రూపాయి పెడితే కానీకి చెల్లుబాటు కావు. నువ్వు సాధిచించిందల్ల నన్ను పెళ్ళి చేసుకొవడము, ముగ్గురు పిల్లల్ని కనడమూను. అంతకంటే ఏముంది" అని అన్నదో, అనుకున్నదో ఏదో ఒకటి జరిగింది.

"అదేమిటి! అలా అంటావు (కుంటావు). మహాత్మా గాంధి, ఎల్ బీ  శాస్త్రి  అక్టోబర్ 2న పుడితే నేను అక్టోబర్ 20న  పుట్టాను తెలుసుగా అన్నాను ." ఆ సున్ననే తేడా కొట్టింది" అని కొట్టి పారేసింది.

మా ఆవిడ కూడా చాలా తెలివి కలదే. అయితే ఆ విషయం ఆమెకు తెలియక పోయుండవచ్చు, లేదా నేనే ఆమెకు తెలియకుండా చేసి ఉండవచ్చు. ప్రపంచంలో 99 శాతం మంది తెలివికలవాళ్ళే ఉంటారు. అయితే పైన చెప్పిన కారణాల  వల్ల పైకి లేచి, కింద పడరు.

 జీవితం పరమపద సోపాన పటం లాంటిది. నిచ్చెనలూ,పాములూ సహజం. కొందరు నిచ్చెనలెక్కుతూ, పాములబారి పడకుండా అలా, అలా పైకి వెళ్తారు. మరికొందరు పాము కాట్లే తప్పితే, నిచ్చెన మెట్ల దగ్గరకు కూడా వెళ్ళరు. ఈ రెండురకాలమనుషులకి ఏ విధమైన ఆలోచనా ఉండదు.ఎందుకంటే మొదటి రకం వారికి పడతామమే భయం లేదు. రెండో రకం వారికి లేస్తామనే ఆశ లేదు.

ఇక నా సంగతి. ప్రతి కొన్ని సంవత్సరాలకి నిచ్చెన మెట్లెక్కడం, ఇంకో సారి ఆట మొదలు కాగానే ఒక పెద్ద పాము కరవడమూ, మొదటి గడిలోకి రావడమూనూ. ఇది కేవలం కర్మ ఫలం కాదు, మనం చేసే తప్పొప్పులూ, మన పక్క ఉన్న వాళ్ళు తెలివిగా పావులు కదపడమూ, లేదామన మంచితనాన్ని వాడుకుని వదిలేయడమూ ఉండొచ్చు.

నా చిన్న తనంలో ఒక పెద్ద వ్యాపారవేత్త తప్పులు చేసి అడ్డంగా దొరికిపోయాడు. ఇంత తెలివికలవాడివి ఎలా బొల్తా పడ్డావయా అంటే, నేను ప్రతి మెట్టూ ఎక్కడానికి అందరికి లంచాలు తినిపించాను. లంచం ఇవ్వకుండా పని చేయించుకున్నవాడిని ఒక్కడ్ని చూపించిండి. కాకపోతే ఒక చిన్న తప్పు నన్ను దొంగను చేసింది. కాలమే చెప్తుంది నేను తెలివికల వాడినో కాదో అని, జనాంతికంగా చెప్పాడు. బైటికొచ్చాడనుకోండి. వెరే విషయం. ఎందుకు చెప్పానంటే న్యాయం, అన్యాయం అనే వాటి మధ్య ఒక సన్నటి గీత ఉంటుంది. గీత ఇవతల చాలా న్యాయపరుడు, అవతల పరమ దుర్మార్గుడూ ఉంటారు. ఇది సాధారణ న్యాయం కాకపోవచ్చు. కాని చాలా మందివిషయంలో ఇది నిజం.

ర్యూబిక్ క్యూబ్ వినే ఉంటారు. ప్స్రిష్కరించడం చాలా కష్టం. అంతా అయినా టే ఉంటుంది. ఒక్క గడిలోకి మిగులుతుంది .కొందరు వదిలేస్తారు. కొందరు ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటారు. నేను రెండో కోవకు చెందిన వాణ్ణి. 32 సంవత్సరాల వయసులో ఎడమకన్ను రెటీనా దెబ్బతిని చూపు దాదాపు లేకుండా పోయింది. 2011 లో ముఖ పక్షవాతం వచ్చి కుడి కన్ను కండరాలు దెబ్బతిన్నాయి. క్రమగా చూపు తగ్గుతోంది. అయినా నా ప్రయత్నం నేను చేస్తూనే ఉన్నాను. ఏదో ఒక రోజు ఆ చివరి గడి పరిష్కరిస్తానని.

దానికి సాక్ష్యం నా చరిత్ర.

                                        *********************************


నా స్వీయ కధ మొదటి భాగము.

నా స్వీయ చరిత్ర పేరు " అసమర్ధుడి  జీవిత యాత్ర" అనొచ్చు. ఐతే అది బుచ్చి బాబు సొంతం కాబట్టి "అసమర్ధుడి సాగర మధనం" అంటాను. సాగరమధనంలో విషం, అమృతం, లక్ష్మి దేవి వచ్చినా నాకు చివరకు మిగిలింది ఏమీ లేదు. అందుచేత
ఆ పేరే స్ధిరం చేద్దాం నేను తెలివికలవాణ్ణే కాదు, బాపు గారి బుడుగులా, నా
ఙాపక శక్తి అపారం. సోదాహరణంగా వివరిస్తాను.

"నేను చాల తెలివి కలవాణ్ణీ. సంశయమే లేదు." అయితే ఒకసారి నా శ్రేయోభిలషి ఒకాయన "నాయనా చంద్రమొహనూ, ఇంతవరకూ నేను కలిసినవాళ్ళలో అత్యంత తెలివెకలవాడివి నువ్వే. వచ్చిన చిక్కల్లా  నువ్వు తెలివికలవాడివని చిన్నప్పటినునీ నీ చెవిలో గూడుకట్టుకుని అందరూ చెప్పటంవల్ల, మరియూ ఆ విషయం నీకు కూడా బాగా తెలియటం వల్ల, నువ్వు బాగు పడవు"  అని బల్లగుద్ది చెప్పాడు.   "మరి పరిష్కారం  కూడా చెప్పండి" అంటే " నీ మనసులో నాటుకు పొవటం వల్ల ఇందులో ఎవరూ ఏమీ చేసేదీ లేదు" అని వాకృచ్చాడు.

దీని ప్రధాన లక్షణము  ఎవరి మాటా  వినక పోవటమూ, నేను చెప్పేదే  న్యాయము అని

నేను తెలివిగల వాణ్ణీ ఎందుకో, ఎలానో ముందు చెప్తాను. తదుపరి నేను ఎలా దెబ్బ తిన్నాను, ఎందుకు దెబ్బ  తిన్నాను, మరల పైకి  ఎలా లేచానో, అందుకు ఆ తెలివినే ఎలా ఉపయోగించానో తరువాత చెప్తాను.

                                      *********************************

నేను పెరిగిన శుద్ధ పల్లెటూరులో చాలామందికి ఖానా, పాయఖానా రెండూ ఉండేవి కావు.మాకు మొదటిది లోపం లేదు.

అక్కడ ఒక చిన్న జిల్లా  పరిషత్తు ప్రాధమిక పాఠశాల ఉండేది. ఆ పాఠశాలలో నన్ను చేర్చిన వారం రోజులకి తెలుగు అక్షరాలు 56 చూసి నేర్చుకున్నానని మా నాన్నగారు, అమ్మగారూ నేను డిగ్రీ చదివే వరకూ చెప్తూ ఉండేవారు. అయితే వాళ్ళిద్దరూ ఇప్పుడు కాలధర్మం చేశారు కాబట్టి  నా మాటే వేదం.

కాదండోయ్. ఒక రుజువు దొరుకుతుంది మీకు వోపిక వుంటే. మీరు నాలుగు అంకెల నంబర్లు పది ఒక కాగితం మీద రాసుకుని, నాకు చదివి వినిపిస్తే ఇప్పటికీ వాటి మొత్తం నేను చెప్పగలను. అంతే కాదు ఒక తెలివిగల యువకుడు ఒక గడియారం పెట్టుకొని, ఆ మొత్తాన్ని ఎంత సేపులో పూర్తి చెయ్యగలడో నేను మనసులో అంత కంటే త్వరగా  చెయ్యగలను.

 ఇంకో ఉదాహరణ. అదే పాఠశాలలో (అది ప్రాధమికోన్నత  పాఠశాల, ప్రాధమిక కాదు) ఆరు, ఏదు తరగతులవారికి ఙాపక శక్తి పరీక్ష పెట్టారు, ఒక సంవత్సరం. మా క్లాసు పంతులమ్మ ప్రత్యేకంగానా పేరు అందులో చేర్పించారు, పొట్లాడి మరీనూ. ఎందుకంటే నేను అప్పుడు నాలుగో క్లాసే.

ఈ పరీక్షలు రెండు భాగాలు. మొదటిది ఒక రూములో 20 వస్తువులు ఒక టబులు మీద పెట్టి 5 నిమిషాలు చూపించి గుర్తున్నన్ని వస్తువులు రాయడం. నేను 20 వస్తువుల పేర్లు అవి పెట్టిన క్రమంలో రాయగలిగాను.


రెండో పరీక్ష "క" అక్షరంతో దాని గుణింతంతో మొదలయ్యే మాటలు రాయడం. నేనే ఎక్కువ రాశాను, 120 వరకూ.

ఆ స్కూలు మొత్తం నా పేరు మారు మోగింది. నా ఉన్నతికి, నా గర్వానికి, అంతిమంగా నా పూర్తి నాశనానికి నాంది పడింది ఆ రోజే! నేను చాలా తెలివి కలవాడినని తెలిసిందీ ఆ రోజే.

                                    *********************************




          "THE CHURNING OF OCEAN OF LIFE- MY TRUE STORY

                                    FIRST PART - FIRST EPISODE





Being in the sixth stage of life (Shakespeare says there are seven stages) , I feel it is apt I tell about myself. From the day, I saw the world through mine own eyes, till date I will, hence, recreate the minutest details of incidents in my life. both good and bad.



As there are many other actors in this sordid drama of life, I previously felt it was not in the fittest of things to speak these issues.



But at this stage of life, I do not have a single rupee of mine own, nor assets but a few liabilities here and there, what I am left now with is only my ideas and no further  ambitions in life.



If I faltered in my narration or  on fact, if anyone who were part of my life since childhood, found any inaccuracies in the narration of incidents, they would be free point them out. (I will explain or correct and apologize).



I will start my story with a confident statement that I am very intelligent by birth. That holds good today too. If IQ of all world citizens is now assessed, I shall stand among the first million, I am confident, though it is not possible to assess so. Imagine my IQ as a youth.



If you have patience, please read my serial story in parts.


Prologue to my sordid story of life- "The churning of the ocean of Life by an Incompetent"




I called my wife and told her, "Hey! Vani! I am writing my life story"." Are you mad? What did you achieve in life to tell a story of it? I feel that if you are auctioned in market place with a hundred rupees on your head, there will be no bidders for even a single rupee. The only thing you achieved was marrying me and giving birth to three intelligent and responsible children." I think these last words she did not say, but I imagined she thought so.



"How can you just strike me off from the list of great people. If Gandhi and Sastry were born on 2nd October, I was born on 20th October" , I retorted. "That "zero" only made all the difference like Rahul and Sibal, she said.



My wife had also been  very intelligent. Might be she did not know that fact or I eclipsed her so much that she was never allowed to know that. In the world ninety nine per cent of people are intelligent. But, they do not rise to the top and fall suddenly like me for reasons I write below in many parts.

Life is like a game of snakes and ladders. Some climb the ladders unhindered by the snakes and reach the top. Some are perennially bitten by snakes that they do not reach the bottom of the ladders also. For these two types, there is no worry. The former is never afraid of snakes and the latter are never hopeful of reaching the top and are satisfied with what they are.



It is not like that with my life. Every few years I climb a big ladder and reach the top, I confront a snake. Bitten by it, I fall down to where I have started. Another game and another game it continued.

We can not brush aside this as the result of our past sins or Karma. The repeated mistskes we commit, the other players moving their pawns cleverly or knowing our next moves, pre- plan their moves and see that we fail.



During my childhood I read a news about a very big businessman. He was caught red handed in a bribery case. When pestered by Media, how such an intelligent guy, he could fall from grace he replied, " I bribed everyone in every step of life. Show me one who did not do this in their lives. By one small mistake,  I am here. Just see whether I am intelligent or not."  And he was acquitted of all charges, as he used his pawns and won the game. Now, he is on top.



Though  it was not related to my own life story, I narrated this as a thin line would divide honesty from dishonesty and those on this side of the line would be branded  dishonest and who had cleverly crossed it would be named honest.This may not be a general rule, but in many cases it is true.



There is one puzzle  called "Ruby  Cube". It is very difficult to solve. Some solve it easily. We reach till last square and it again slips. Many try and try and leave it. Some continue trying till their end and until they see the end of solution, I am the second kind.I am still trying to solve the mystery of life and of the last square and I am confident of solving it.


That sums up my life story. Now, enter the jigsaw puzzle of my life.





                                                      ######################






First part of "My Churning of the Ocean of Life "





We can name the story as " The Life journey of an Incompetent"? But as Buchibabu owned the title, I would call it the "Churning the Ocean of Life by an incompetent" During the churning of ocean, even though poison, nectar and Lakshmi came, I got nothing or rather, I got everything. I swallowed poison, the rest escaped me. So, let us fix the name. Like the character Budugu by Bapu (Telugu people know), I am not only intelligent but my power of memory is almost unparellelled in my circles. I will, give few examples.



That I am very, very intelligent is a fact none can counter. But, one well wisher once warned me. " Dear, good Chandramohan! There is no doubt that you are the most intelligent guy I have ever met. But, the real problem is the fact that everyone you come across in your life continuously bombard this fact in your ears. It has happened  since your childhood and the other fact that now you know your are quite intelligent, you will never shine in life". I asked him to show out of the dilemma. He said I crossed all limits of arrogance on this count and hence there was no way out. "You climb and fall down. It is inevitable."



"The main quality of yours on this count is not heeding advice and saying what I told is law." True to his words, I never heeded his words too.



I will tell you how I have decided I am intelligent and why, before embarking upon how and why I fell from grace and again rose in life using the same intelligent planning in life.





                                            ################################




In the village in which I was brought up, there was severe dearth of food and a place for defecation. ( khana, payakhana). We did not have dearth of the former.



There was a small Zilla Parishad Upper Primary School in the village. That after enrolling  there,  I learned all 56 Telugu alphabets by just seeing and remembering, was a fact repeated by both my parents till I completed graduation, As both are no more, you have no option but take my words on face value.



No.No. No. There can be a proof. If anyone of the readers have patience, you can write ten four digit numbers (like 4988,9876) and read them out to me one by one with gap of ten seconds , I will tell you the total. This capacity is now.I used to attempt this with 50, 60 numbers in our office. Not only that, I can total this faster than a normally intelligent guy can do it on paper with a pencil.



Another instance. But here too, my word is final. During my fourth class, a memory test was conducted for students of classes 6th and seventh. My class teacher, who knew my capacity, might have recommended my name too to the Head Master, who accepted me as a special case. The tests were:

1. They keep 20 items on a table and allow students to look at them for five minutes and they should write the names of items in the order they were placed.



2. We should write as many words as possible with letter "ka" it's equivalents like ki, kee etc.,

I wrote all 20 items exactly in the order they were placed and wrote about 120 words with "ka".



The entire school reverberated with my name. Overnight I was a child celebrity. Most probably, that day was the day for my unprecedented growth at a very young age and sudden fall from grace at age 40, too young to leave active life.




First Episode of the first part comes to an end.







The Churning of the Ocean of Life- Part 2

My Sordid story - An explosive truth about my character then.


Life is a mix of the sweet and the sour. It is a combination of the good and the bad in us. If we realise our mistakes at an early period of life and rectify, there is no other emancipation from the life's bonds. Instead we harp upon the stupid theory that if we succeed in life, it is our greatness and if we fall from grace it is the Karma or result of the sins committed by our parents (not ours, there too), then we never get salvation. We can never come of the "life cycle" . This philosophy forms the basis of this part. Please read, keep reading. Many are the actors on stage, behind stage, many are the parts they played in my life And me in the central part. These two happened in the same period and this part can be construed as the continuation of the earlier.

Life is like a photo negative. How so many copies we take out of the negative and refurbish or photo- shop them in future parts of life, the original image will remain intact in the negative. That will remain in memory, till the God's decide to tear it apart and burn the body of it. But the soul remains.

Not only that, the effect of this negative will impact our character at every stage of life and shows a different kind of image, depending upon how we spruce it up. The story behind this spruced up image is not known to many. Many can't understand too. But our good and bad, our character etc., are assessed from the images they see today and they never go back to the negative, that is the heart of it. "The stories of an earlier birth" said a poet. These past life images are never taken into account when they assess us. This part of the story is akin to this.

As a child, adult and youth I used to be very short, very lean with an awkward hunchback. You can just imagine how I used to look like when I tell you that I was weighing only 40 Kg.when I became Branch Manager of a bank at age 32, commanding over four officers and total 20 staff members. There were many comic and amusing incidents during that period on my personality and my position, that I used to tell them as stories to my wife and children and laugh out. I will come to them later.

This hunchback was a result of a congenital defect in the spinal cord in that part of neck, where two spinal bones fused into one and length of neck was shortened. I came to know of this fact at age 30, as I was getting head ache whenever I worked for more than 12-15 hours or read continuously.

So, my loving brothers used to lovingly mock me with the nick name "90 years' old man".  This spread in the school too. But few used to mock me as teachers showered so much of love on me and they were afraid, but not my brothers. As I was under the right or wrong impression that I was one of the most intelligent guys around me, the word "jealousy" never entered my life, till date. That people feel jealous of each other, was known to me after I grew up enough to know the ways of the world but I never was willing to accept the fact people and that my own brothers were feeling jealous of me. I always felt like one most beautiful rose in a rose garden where all other flowers were beautiful. That was the first flaw in my life, which by the time I realised it, I was totally ruined.




Ineed the later part of life, I realised that this incident dented my self confidence. Whenever, I was on stage to speak the mocking by my brothers that I was lean, short, with an awkward hunchback, making me look like an old man of 90 years age, haunted me and I miserably failed as a public speaker. But individually or in a group of people I used to talk so sweetly that they used to wait for the next opportunity to talk to this funny looking guy who can entertain his audience spell bound. The fact that one of the most beautiful girls, I ever knew, married me defying elders is proof of my attractive talking power and the storehouse of knowledge called my brain.

That is why we should avoid to praise, mock or deride children at a tender ages. Images remain intact, though we can not observe.

There was one more incident at this stage of life which effected my morale throughout and is effecting me even today. (I will include those parts that happened after I published this part on FB in Telugu.)

But before we find flaws in others, it is our duty to accept our own. This will at least give us a psychological satisfaction that we are not pointing fingers, hiding our own blunders in life. ( I am not going into the personal lives of anyone, but am confining myself to those incidents in which involvement of others is there, to the extent it affected my life and growth).



THE EXPLOSIVE TRUTH AT AGE 19.



So saying, I should mention here that till the fag end of graduation such incidents never occurred where I could point out flaws in myself as my character was like a polished gem, that everyone wanted to own. Friendship with me was an added asset to my co students. If I go to their homes, their elders used to treat their children with more love, "Oh! This babu is your friend!" and neighbours used to peep into their houses to see how I look, pat me, kiss me and give me something to eat. These are nostalgic moments, I will narrate one or two later.

For the present, let us confine to the end part of my career. Here I committed a sacrilege no intelligent guy in this part of the world would dare to and would commit. Only fee people knew this. My father, mother, and few others knew.

But my kith and kin wanted to paint me as one of the worst kind in the family and banish me. But, to the girl I loved and married later, I revealed the hard truth first. She believed me. Even now, I never tell a lie to her whether good or bad. She knows that. That is why she lived with me so many years without any differences in opinions, in spite of efforts by our family members to divide us at various points of time. Her story later.

There are six enemies in the way of development of our character. They are desire (to flirt), anger, miserlyness ownership (this belongs to me, excessive attachment), arrogance in words and deeds and jealousy. I can confidently say that the last four are afraid to come near me even now. But, I developed unmitigated anger at age 20 and it haunted till 50 years. I may be the primary reason, but my circumstances, the players on and behind the stage that played a sinister part or the ladders and snakes, might have played their role meticulously.

At age 19, the most dangerous snake, desire to flirt bit me. A married lady, elder in age by 7 years, started pestering me to give her a child so intelligent and bright as me and no more and I lost my senses. I think it is not her fault. I think is the fault of the intoxicating power of my talk.  This power is still intact in me, but I am using it for better purposes. I flirted, but did not touch her as I was too afraid because of my brought up. Luckily it ended in the intoxicating talk from both sides. No damage was done.

My sister in law scented this, she told my mother who told my father who both advised me that these snakes were more dangerous than a poisoned sword. (snakes here meant the six enemies). Matter ended there. I got a job in Hyderabad soon and left for good and changes in our family due to my father's death in a month changed my whole life. I never met her again nor I ever forgot her.

My wife too is very clever. She talks without mincing words. So, a few days after we decided to marry, she asked me when we were sitting on a bench on Tank Bund, " Did you have relations with any other girl before you met me?" . Without hesitation, I told her this episode and about more girls who wanted to marry me with no result. She said, " You are truthful, you are intelligent and you have beautiful heart. My desire too is to have children as beautiful as me and as intelligent as you. Her words came true. The three children are replicas of mother and each having three times better brain than me. We propose, God disposes though we do something in the middle.

I had to embark on such lengthy narrative as I thought it fit to assess my faults first, before I find them in others.

                               ###########################

So, let us go back to the life in the Upper Primary School days. We are five brothers like Pancha Pandavas. (Later there were two sisters).  The middle one (actually Arjuna was the middle one but to suit to the story of Kali Yug, we consider the middle one as Bheema, because though he is not strong but is very timid, in anger he matches Bheema). Every other day, with every other boy he used to pick up quarrels making impossible vows and get injured much to the discomfiture of my parents. He was thinking he was only right. Even now, he still has that feeling as some recent face book postings show, which I am including in this or future chapters.

He was anger personified, at the same time timidity was his weakness. Physical weakness was added liability. He proved that timidity and anger were dangerous at least to hands and legs. I proved that excessive courage was dangerous to my position and prestige. That was the basic difference.

But we should accept a fact. He was the most innocent boy of us all. He led his life neatly and settled with perfection. But the timidity and anger are still biting him, as per his latest FB postings. Jealousy is abundant. It might not have harmed anyone but it harmed me immensely in future life.  My mother lovingly used to call him "Duurvaasa"because of his anger. But I always tell my children he is a role model of perfect life and there will be less troubles in life if one lives like him, a water drop on a lotus leaf, neither help anyone nor seek help from others.

There was a war of words between our Bheemasena and the grandson of a very respected political leader in the village. It went up to one vowing to break the other into pieces and it was decided to hold the duel in the playground during lunch time. So, the boxing bout started and the well built grandson of the political leader broke the hand of Bheemasena. Those of us, who were clapping till then, silently slipped into the classrooms as the truth dawned on us. Matter reached my father through sources. He came rushing to the school. The Head Master and other teachers stood with folded hands in front of him. He was the most respected gentleman in the village and moreover the village doctor.  ( I have equal leftist ideas as I have the rightist. Even now, whenever I remember this scene I feel bad for the teachers, though at that time I might have felt proud of my father's stature). My father, in a burst of anger, chided the Head Master and other teachers in the most derisive invectives and asked them what they were doing when two children were involved in a boxing bout.Teachers meekly said, they were having lunch.



In his anger, my father did not hear their pleadings. Instead he threatened to write to higher authorities and left. He did not, as my mother told him not to. She told him, after all, the teachers too should eat and when our son was at fault why should the teachers be blamed. My father used to respect her word like a sermon. He went back to school, apologised to the teachers and gave a brushing to our Bheemasena. My mother was referring this as "primary anger" in later days. It evaporates as fast as it bursts. Most in our family suffer from this ailment.

For two to three days the younger grandsons of the respected political leader drew lines on the road we go to school and stood on the line threatening with breaking our legs if we crossed the line. We went by by-lanes and wept in front of our mother, who wept in front of my father, who did almost the same in front of the respected political leader. He called his grandson, our Bheemsena, explained what we stoodfor in the village and took an oath from his grandson that he would never leave the hand of Bheemasena, come what may. Call it quirk of fate or his respect to his grandfather he stood by his word and till date he is the best ever friend or the only friend he had. He owes his position to him as that boy helped him get a job in Syndicate Bank, as our Bheemasena was incapable of getting one on his own. More on this in later chapters.

This incident and such other incidents involving Bheemasena had a direct or indirect effect on many lives (mainly mine) in future. Hence, I had to mention this. He reacted to this wildly when I published this in Telugu on FB and accused someone (mostly me, of breaking the head of my mother and killing her) .I will reproduce that in this chapter.


                       ###########################

A dilemma arises here. If I continue the story with my High School studies it is all ladders, no snakes. If I go further it is all snakes that threw me down but I again climbed many a time. If I continue with the former, it would be self praise. If I skip and continue, I will be doing injustice to myself. Hence, I will briefly discuss my high school life.

For entering high school I faced problem of under age. I was one year four months younger than the prescribed age.  High School authorities advised showing my age more than my regular age but my father objected as that would entail in my retiring earlier. ( The irony was I never retired in life.I lost my job at age 40). This sad affair will come later.

So, I was asked to continue in sixth class in old school and one year later, I was admitted to high school by showing my age more by four months.

My first experience in high school was my class teacher (teaching English) , giving me 100/100 in English for which the Head Master took objection, as in only mathematics 100 marks were given those days. My class teacher told the class that he fought with the HM but other teachers too supported the HM. He was, by nature, a very angry young bachelor. So, he gave 100/100, struck it out with the remark, "Reduced to 99/100" on the instructions of HM and half won the battle. From that day on, many teachers used to talk among themselves "See! that tiny boy is Chandra". Some teachers used to visit my class to see my books. "Your hand writing is very good " they used to pat. (Only later I knew that that the writing of the Creator on my forehead was very bad).

Influence of this instant fame was felt when I entered seventh class. There were two sections in this class. The class teachers of these two sections Sri Subbarao and Sri Narasimha Rao were distributing the students passing out of sixth class each according to preference. (Seventh Class was the first milestone in school career).  I was made to stand aside as final choice.Sri Subbarao had a daughter who joined the school that year only and who, he considered was not bright in studies. His bargain was, if I were in his section he could take us both to his house after  school and train both further so that his daughter too could benefit. The other teacher said he could do that even I were in his section.This unresolved issue went to HM. The future HM, who was there suggested a lottery to be picked my me. And I picked Sri Narasimha Rao. But Sri Subbarao used to take me to his house where I was studying for some time with his daughter as my student and he and his wife, who incidentally was my teacher earlier, guiding me. She was giving mouthful of eatables daily (Chowdaries are famous in making delicious snacks, they have shops in all countries in the world today) and treating me like a son. ( Did you observe how teachers used to be friends and philosophers, besides guides those days? Even now, teachers are like that. Attitudinal change came in parents. My children's teachers  too were in the same mould.)

As it was going on like this, an unforgettable, unerasable from memory, incident that still brings tears of joy and agony happened in this class.

Every week, our class teacher used to conduct a test in English Dictation. That week, first time in my school career, I committed two mistakes. Those days training was  strict and punishments were stricter. For each mistake, we should take one hit with a sharp cane on the palm. I did not know whether my teacher did not want to punish me or he did not want to set a bad precedent by leaving me or he did not want the whole class go unpunished. He made a suggestion. "  Chandra never commits mistakes. He is too weak to take two cane blows. So, if any of you can take his blows I will excuse him." About ten students stood up. Out of this one by nick name " Three finger Sambaiah"(  he unfortunately had only three fingers on each leg) suggested that he wrote all the 20 wrong. Hence, taking 22 blows instead of 20 was not that painful. And if any other student made 20 mistakes, they could share one each. There was no other. So he took my two blows. As I was too tender in age, I did not know implication of this supreme sacrifice and the cruelty of the system in punishing others for our faults. ( In future I faced similar situation of either involving ten officers in the charge sheet, of dishonesty and throwing ten families on the street by involving CBI in the investigation or submit myself before the authorities admitting my own small mistakes and my complicity in the smallest misdemenour in banking parlance, among others ( I was Branch in charge and in criminal terminology A1) , I opted for the latter.  I wrote to the management admitting the charges and requesting them to relieve me by dismissal at the earliest so that I would not have to face the ignominy of flouting service rules by working elsewhere during suspension. So, the disciplinary proceedings that draghed for a decade or two in other cases was over in three years and I was dismissed from service at age 40, penny less, with a black mark haunting me.) This subject, at appropriate juncture. Then, I remembered Sambaiah. I thought how painful it would be to take punishment on behalf of others.  While writing the letter I thought that I had suffered so much under a baised management, what would happen if I suffer this blow, like my friend.)

In fact, after I was well settled in life I met this friend. He became  an above average farmer. He told me philosophically , " Why do we need education, Chandra?. I stopped studying after seventh class and joined the mill where my father was toiling, as a coolie. Seeing my working capacity and my plight of the handicap, the mill owner gave some land on lease and initial investment and it yielded good result. Slowly, I purchased some land and continued farming mill land too, on lease. And mill owners gave me a minor share too. " He took me to the mill. The one who sacrifices for others is always compensated otherwise by God. He and I are examples.

Without committing even 10% of the mistake, my courage and my self confidence as high as Himalayaas might be the one guided by the life philosophy of Sambaiah.  And part of it may be my sensitive mindset that does not allow me to eat a morsel of food without thinking whether our workers, watchmen etc., ate or not and sharing it with them. That is why whenever our children gave me money they knew I would part a part of it as charity but they would give with a caution to be more careful while donating. May be, Sambaiah's love is still blessing me!

Be happy friend! I never forget you. Your sacrifice was the most supreme, I ever came across!



 #####################

స్వీయ చరిత్ర రెండో భాగం –

తీపి, చేదూ కలయిక జీవితం. తప్పు, ఒప్పూ జీవితం. మన తప్పు మనం తెలుసుకొని సరి దిద్దుకో గలిగితే అంత కంటే ముక్తి వేరే లేదు. పైకి వెళితే నా అదృష్టం, కిందకెళ్తే పూర్వ జన్మలో నా తల్లి తండ్రులు చేసిన పాపం అనుకుంటూ (నా పాపం కాదు- అది కూడా వాళ్ళదే) జీవితంప్లో తౄప్తీ ఉండదు, ఏనాటికి ఈ సుడిగుండంలో నుంచి బయట పడలేము. ఈ వేదాంతమే ఈ భాగానికి ఆయువు పట్టు. చదవండి, చదువుతూనే ఉండండి. ఇంకెన్నో, ఎన్నెన్నో పత్రలు, పాత్రధారులూ, నేనూ!
మొదటి భాగం రెండు అంకాలు  పూర్తయ్యాక రెండో భాగం మొదలు పెట్టే ముందు మొదటి భాగంలో, అంటే నా ప్రాధమికోన్నత పాఠశాల సమయంలో  జరిగిన ఒకటి రెండు సంఘటనలను పేర్కొనక తప్పదు. చిన్నతనం అనేది ఒక "నెగటివ్" లాంటిది. ఎన్ని కాపీలు తరువాత తీసినా, మొదట పడ్డ ముద్ర ఆ నెగటివ్లో నిక్షిప్తమయ్యుంటుంది. అది జీవితమంతా గుర్తుంటుంది, భగవంతుడు ఆ నెగటివ్ చింపేసిందాకా. అదే కాదు. ఈ నెగటివ్ ప్రభావం మన స్వభావం మీద ప్రతిసారీ చూపించి ఇంకో బొమ్మను తయారు చేస్తుంది. ఆ బొమ్మ వెనుక కధ చాలా మందికి తెలియదు. ఇతరులకూ అర్ధం కాదు. అది మన గుణంగా లెక్క గట్టి పొగడ్తలూ, తెగడ్తలూ ఉంటాయి. "ఎనక జనమ బాసలు" లాగా ఈ బాసలు కూడా తెలుసుకోవలంటే ఆలోచనా శక్తి కావాలెమో.అలాంటిదే ఈ కింది చరిత్ర పుట.

నేను చాలా పొట్టిగా, చాలా, చాలా సన్నగా ఉండే వాణ్ణి. ఎంతంటే నేను 32 సంవత్సరాల వయసులో బ్యాంకు మేనేజరు పదవి చేపట్టే సరికి నా బరువు 40 కిలోలే. దీని మీద చాల హాస్య సన్ని వేశాలు జరిగాయి.

నాకు వెన్నెముకలో మెడ భాగంలో ఉన్న ఒక లోపం వల్ల (congenital defect) (ఇది నా 30 ఏళ్ళ వయసులో పరీక్ష చేయించుకుంటే తెలిసింది). నాకు  గూని లాగా ఉండేది. అందుచేత మా అన్నదమ్ములు నన్ను 90 ఏళ్ళ ముసలాడా అని పిలుచుకునే వారు ముద్దుగా. నేను చిన్నతనం నుంచి చాలా తెలివి కల వాణ్ణి, అందరికన్నా అధికుణ్ణీ అనే అబిప్రాయము వుండండం వల్ల నాకు అసూయ అనే పదానికి అప్పటికి, ఇప్పటికీ అర్ధం తెలియదు. అయితే ఇది అసూయ అని తెలుసుకోవడానికి నాకు చాలా సంవత్సరాలే పట్టింది. ఆ కధ తరువాత.

అయితే, తరువాయి జీవితంలో నేను ముఖ్యంగా గమినిచిందేమిటంటే, నాకు ఆత్మ విశ్వాసము సన్నగిల్లింది. ఎప్పుడు స్టేజి ఎక్కి మాట్లా డాలన్నా నేను పొట్టిగా, సన్నగా ఉంటాను, నాకు గూని, పుట్టుకతో ముసలి వాణ్ణి అనే అభి ప్రాయం మాత్రం పోగొట్టుకోలేక పొయ్యాను. విడిగా ఒక పదిమందితో మాట్లాడమంటే మళ్ళీ వాళ్ళు నాతో మాట్లాడడానికి వచ్చేలా చేసేవాణ్ణి. అందుకే అంద విహీనుణ్ణైన నన్ను ప్రేమించి ఒక అమ్మాయి వెంటబడి పెళ్ళీ చేసుకుంది, అంటే ఆశ్చర్య పడకండి.

అందుకే చిన్నతనాన పిల్లల్ని అతిగా పొగడటం, వారిపై  అసూయ పడటం, కోప్పడటం తగ్గించాలి. అన్నీ ప్రమాదమే కదా!

ఇక రెండో సంఘటన. ఇక్కడ ఇంకో పాత్రధారి ప్రవేశం ఉంటుంది. ఇంకొక వ్యక్తిని మనం విమర్శ చెసే ముందు స్వవిమర్శ చేసుకొవడం మంచిది. ఏ వ్యక్తీ పరిపూర్ణుడు  కాలేడు.

అయితే నా ఉన్నత పాఠశాల జీవితంలో కానీ, కళశాల జీవితం చివర వరకూ గానీ అలాంటి స్వవిమర్శకు ఏ తావు లేదు కాబట్టీ ప్రస్తుతానికి నా కళాశాల జీవితం చివరి దశకు వెళ్దాం. ఇక్కడే నేను చేయరాని తప్పు చేశాను. ఇది చాలా మందికి తెలియదు. మా అమ్మకి, నాన్నకి, మరి కొంత మందికి తెలుసు. దీని మీదే నా వ్యక్తిత్వాన్ని ఒక దుర్మార్గుడు లాగా చిత్రించి నన్ను వెలి వేసే ప్రయత్నాలు చాలా జరిగినాయి. అయితే నన్ను ప్రేమించిన నా భార్యకు నా మొదటి తప్పుగా చెప్పింది ఇదే కాబట్టీ, నా నిజాయితీని ఆమె నమ్మింది, ఇప్పటికీ నేను ఆమెకు అబద్ధం చెప్పనని నమ్మకం ఉంచుకో బట్టి మా ఇద్దరి మధ్య పొరపొచ్చాలు రాలేదు. ఎవరికీ మా మధ్య బెధాలు తేవడం కుదరలేదు. ఆమె గురించి తరువాత.
అరి షడ్వర్గాలు కామ, క్రోధ, లోభ, మోహ, మద, మాత్సర్యాదులు. చివరి నాలుగు నా దరి చేర లేదు. ఆ విషయంలో నాకు పరిపూర్ణ  విశ్వాసముంది. అయితే క్రోధము అనేది దాదాపు ఇరవై ఏళ్ళ వయసు నుంచి యాబది ఏళ్ళ  వయసు వరకు  నన్ను వెంటాడుతూనే ఉంది. ఇందులో నా తప్పు ఉండవచ్చు. లేదా పరిస్థితుల ప్రభావము, నిచ్చెనలూ, పాములూ కూడా కారణం కావచ్చు.

అయితే అత్యంత ప్రమాదకారి యయిన ఆ మొదటి సర్పం నన్ను 19 ఏళ్ళ  వయసులోనే కాటేసింది. ఒక వివాహిత నా అంత తెలివి గల పిల్లవాడూ, బిడ్డా కావాలని నన్ను మోహంలో పడవేసింది. ఆమె తప్పు కించిత్తు మాత్రం లేదు. స్త్రీని దూషించే స్థితికి దిగజారలేను. నా మాటల్లో ఒక మత్తు ఉంటుంది. ఇప్పటికీ. మగ, ఆడ తేడా లేకుండా ఆ మత్తు సేవిస్తారు. అది మాత్రమే ఆమె తప్పు. మిగతాదంతా నాదే.  అదృష్ట్ట వశాత్తూ అది మాటలలోనే ముగిసింది.

ఈ విషయం మా పెద్ద వదిన కనిపెట్టింది. ఆమె మా అమ్మకు చెప్పింది. ఆమె మా నాన్నకు చెప్పింది. ఇద్దరూ నన్ను ఏమీ అనలేదు. తప్పు అని మందలించారు అంతే. అంతటితో  అది ముగిసింది. తరువాత నాకు ఉద్యోగం రావడం హైదరా బాదు వెళ్ళటం చాలా త్వర, త్వరగా ముగిశాయి. ఆమెను మాత్రం ఏనాడూ మరువ లేదు. తరువాత కలవలేదు.

నా భార్య చాలా, చాలా తెలివి కలది. ఖచ్చితంగా మాట్లాడుతుంది. మేమిద్దరమూ పెద్ద వాళ్ళను ఎదిరించి పెళ్ళీ చేసుకోవాలనుకున్నప్పుడు ఆమె వేసిన మొదటి ప్రశ్న ఇదే. " మీకు ఇంతకు ముందు ఆడ వాళ్ళతో పరిచయాలు ఉన్నాయా?" అని. తటపటాయించుకోకుండా నిజం చెప్పాను. ఆమెకు 22. " నిజం చెప్పారు కాబట్టి మీరింకా నచ్చారు" అంది. అది వేరే కధ. తరువాత.

ఇంతకీ ఇంత ఉపోద్ఘాతం ఎందుకు చెప్పానంటే ఇంకొకళ్ళ బలహీనతలను చెప్పే ముందు మన బలహీనతలు చెప్పుకుంటే, అనవసరపు నిందలేస్తు న్నామనె నేరం చేస్తున్న ఆలోచన కొంత ఉపశమిస్తుంది.

                                     *******************************************************

సరే మళ్ళీ కధ వెనక్కి మళ్ళిద్దాం. ప్రాధమికోన్నత పాఠశాలలో ఇంకో సంఘటన. మేము పంచ పాండవుల లాగ ఐదుగురం. మధ్యస్తుడికి (నిజానికి పార్ధ్ఢుడు మధ్య వాడు. కానీ కలియుగ కధకు సరిపడా సర్దుకోక తప్పలేదు. అందరిలోకీ అతి కోపిష్టి భీమసెనుడు కాబట్టి ఆ పేరు మా మధ్యముడికి ఇవ్వ వలసి వచ్చింది. గమనించ గలరు.) భీమసేనుడంతటి బలం లేక  పోయినా కోపం మాత్రం అంతే ఉండేది. ఏ చిన్న విషయానికైనా ఇంతెత్తున లేచి, " ధారుణి రాజ్య సంపద మదంబున" అని లేచే తత్వం. ధైర్యం లేదు. కోపమే.  (మహా పిరికివాడని పేరు. పిరికి వాని కోపం కూడా పెదవికి చేటు కాకపోయినా కనీసం కాళ్ళు చేతులకి చేటు అని నిరూపించాడీయన. అయితే అతి ధైర్యవంతుడి కోపం పదవికి చేటు అని నేనూ నిరూపించాననుకోండి)  ఏ మాట కా  మాటే. మా ఐదుగుర్లోకీ అమాయకుడు. ఎవరికీ హాని తలపెట్టే వాడు కాదు. ఇప్పటికీ అంతే. తనేమిటో, తన సంసారమేమిటో. మరి ఈ అరి షడ్వర్గాలలో రెండో లక్షణం  లేక పోతే ఏలా ఉండేదో. అసూయ మెండే. కానీ హాని కలిగించేటంత కాదు. అరవడం వరకే పరిమితం. మా అమ్మ కూడా " దూర్వాసుడు" అని ముద్దు పేరు పెట్టుకుంది.  ఒక అత్యంత మంచి వ్యక్తిగా ఇప్పటికీ మా అన్నదమ్ముల్ల్లో  ఆయన్నే మా పిల్లలకి ఆదర్శ  పురుషుడుగా చెప్తూ ఉంటాను. ఆయన లాగా ఉంటే జీవితంలో సమస్యలు తక్కువ ఉంటాయి అని ఉదహరిస్తుంటాను, కోపం తప్పితే.

ఇలాంటి బాలుడికీ, ఆ ఊళ్ళో రాజకీయ దురంధరుడయిన  ఒక గౌరవనీయమైన పెద్దమనిషి మనవడికి ఎందుకో చిన్న తగాదా వచ్చింది. " నీ రొమ్ము రుధిరమ్ము" అని మా భీముడు ఉవ్వెత్తున ఎగిసి, భోజన విరామ సమయంలో ఆట స్థలంలో తేల్చుకుందామనే దాకా వచ్చింది.అలాగే ముష్టి యుద్ధం ప్రారంభమయ్యింది. బలవంతుడైన ఆ రాజకీయ  మనవడు మా భీమసేనుని చెయ్యి విరగ్గొట్టాడు.  అప్పటి దాకా చప్పట్లు కొట్టే న మాకు నిజం తెలిసే సరికి ఎవరి క్లాసులకి వాళ్ళు వెళ్ళీ పోయాం. ఎలా తెలిసిందో వార్త మా నాన్నగారి  దగ్గిరకెళ్ళింది. డాక్టరు గారు! ఊరంతా ఎంతో గౌరవంగా చూసే వ్యక్తి. ప్రధానోపాధ్యాయులు, వారి పరి  జనమంతా చేతులు కట్టుకుని నిలబడ్డారు. (ఈ సన్నివేశం నా కళ్ళ ముందు మెదులుతూ ఉంటుంది. పేరుకి రైటిస్టు నైనా నాలో లెఫ్టిస్టు ఆలోచనలు ఎక్కువ. అన్యాయాన్ని  సహించ లేను.) మా నాన్నగారు కోపంలో ప్రధానోపాధ్యాయులనీ , వారి పరి జనాన్నీ చెడా, మడా వాయించారు. పిల్లలు కొట్టుకుంటుంటే చూడడం చేతకాని దద్దమ్మలు వగైరా తిట్లతో. పాపం. బతకలేక బడి పంతులు. ఆయన ఏం చెప్పినా మా నాన్న గారు ఒప్పుకోలేదు. పైకి రాస్తాను అని బెదిరించారు. రాయలేదనుకోండి. మా అమ్మ చెప్పింది. వీళ్ళు కొట్టుకుంటే వాళ్ళేం చేస్తారు? వాళ్ళేం  తిండి తినక్కర లేదా అవటా అని. మా అమ్మ మాటంటే  మా నాన్న గారికి వేదం. మా భీమసేనుణ్ణి  నాలుగు తిట్టి వెళ్ళి ప్రధానోపాధ్యాయులకి   క్షమాపణ  చెప్పారు.  దీనినే  ప్రధమ కోపం అంటారు. మా అమ్మ చెప్పింది.

రెండు మూడు రోజులు సదరు కుస్తీ యోధుడి తమ్ములు మమ్మల్ని ఆ రోడ్డు మీద నడవకుండా చాకు పీసుతో గీతలు గీసి, గీత దాటితే వాతలు తప్పవు అని నిలబడ్డారు. మా అమ్మ దగ్గర మేమేడిస్తే, ఆమె మా నాన్న గారి దగ్గర ఏడిస్తే, మా నాన్నగారు సదరు రాజకీయ దురంధరుల దగ్గర అంత పనీ చేశారు. ఆయన వాళ్ళ  మనవణ్ణీ, మా భీముణ్ణీ పిలిచి వాళ్ళ మనవడికి మా కుటుంబం గురించి విశదీకరించి  ఆ అబ్బాయి  దగ్గర ఒక ప్రమాణం  తీసుకున్నారట. " నేను నా జీవిత పర్యంతం భీమసేనుడితో స్నేహంగా ఉంటాను. అతని ఒంటి మీద ఈగ వాలనివ్వనని " వారి తాతగారి మీద గౌరవమో, సమయం కలిసి రావడమో తెలియదు కానీ ఇప్పటికీ వాళ్ళిద్దరూ ప్రాణ స్నేహితులు. ఇదీ  కధ.

ఈ సంఘర్షణల ప్రభావం, బలహీనుడికి, శక్తి లేని వాడికి అనవసర కోపం వచ్చి అఘాయిత్యాలు చేస్తే వేరే వారి మీద ఎలాటి ప్రభావముంటుంది, దాని  మూలకంగా ఇంకొకరి జీవితం (నా) ఎలా నాశనమయ్యింది తరువాతి భాగాలలో తెలుసుకుందాం.  
                                          *****************************************

ఇక్కడ ఒక సమస్య వస్తుంది. కధ కొన సాగిస్తే అన్నీ నిచ్చెనలే. చిన్న పాము కూడా అడ్డు రాదు. కొంచెం  ముందుకెళ్ళి ఉన్నత పాఠశాల దాటి కళాశాలలో ప్రవేశిస్తే  పాములమీద పాములు. ఇవి  యాభయ్యవ పడిలో వరకు కాటేస్తూనే ఉన్నాయి. అయినా వాటిని తట్టుకుని మెట్లు ఎక్కుతూనే ఉన్నాను.

ఈ సంధి సమయంలో కొన సాగిస్తే "స్వోత్కర్ష అని భావనలో విమర్శలు" ఒక్కసారి ముందుకు దూకితే " పాముల గోల భరించగలరా" అని ఒక సమస్య  కలిగిందొక చిరు రచయితకి.  శ్రీ శ్రీ గేయంలో."ఉడుపీలో సేమ్యా ఇడ్లీ" లాగా. అయితే స్వోత్కర్ష  అనిపించినా, నా గొప్పతనం ఎక్కువ చెప్పకుండా   నా మనసు మీద ముద్ర వేసి నా భావి అలోచలనలకు  నాంది వేసిన సంఘటనలను కొన్ని వివరిస్తాను. "ఊడుపీలో  సేమ్యా ఇడ్లీ రుచి" చూపించడానికే  యత్నిస్తాను.

ఉన్నత పాఠశాలలోకి ప్ర వేశానికి ఒక చిన్న సమస్య వచ్చింది. నాకు ఒక  సంవత్సరం  నాలుగు నెలలు వయసు తక్కువ పడింది. పరవాలేదు పెంచి చేరుద్దాం  అన్నారు  స్కూలు వాళ్ళు. మా నా
న్నగారు ఒప్పుకోలేదు. రెటైరుమెంటు తొందరగా అవ్వాల్సొస్తుంది  అని ఆడ్డు చెప్పారు. ( వింత ఏమిటంతే నేను రెటైరే అవ్వలేదు. ఉద్యోగం పోగొట్టుకున్నాను, 40 ఏళ్ళ వయస్సులోనే.) ఈ కధ తరువాత. సరే అదే పాత పాఠశాలలో ఆరో తరగతి చదివే ఏర్పాటు  చేసి తరువాత, నాలుగు నెలలు వయసు పెంచి ఉన్నత పాఠశాలలో చేర్చారు.

నా ఉన్నత పాఠశాల  మొదటి అనుభవం మా క్లాసు మాస్టారు మొదటి నెల పరీక్షలో  ( ఆయన ఆంగ్లం బొధించేవారు) నాకు ఆంగ్లంలో 100 కి 100 మార్కులు వేయడం, దానికి మా ప్రధానోపాధ్యాయుల వారు అభ్యంతరం చెప్పడం (అప్పట్లో లెక్కల్లో తప్పితే మరి ఏ ఇతర పాఠ్యాశం లోనూ 100 మార్కులకి 100 మార్కులు ఇవ్వకూడదని నియమం ఉండేది).  సహజ కోపిష్టి అయిన మా ఆంగ్లం మాస్టారు  ఆయనతో వాదులాడటం,  మిగిలిన ఉపాధ్యాయులు ఆయనకి సరిచెప్పి పంపడం జరిగిందిట. ఆయనే చెప్పారు. ప్రత్యేకంగా 100/100 అలానే ఉంచి " ప్రధానోపాధ్యాయుల ఆదేశం మేరకు అని పక్కన 99/100 వేసి ఆయన తన పంతం నెగ్గించుకున్నారట.ఆ రోజు నుంచి చాలా మంది ఉపాద్యాయులు " అడుగో ఆ బుడతడే చంద్రుడు" అని చెప్పుకోవడం నాకు బాగా గుర్తు" కొంతమంది క్లాసు కొచ్చి చూసి మరీ వెళ్ళే వాళ్ళు, పొట్టి వాడు చాలా గట్టి వాడు అన్ని పాఠ్యాంశాలలోనూ మొదటి మార్కు వీడిదే. వీడి దస్తూరి ఎంత బాగుంది అని మెచ్చుకునే వాళ్ళు. (తల రాత బాగు లేదని తరువాత తెలిసింది నాకు)    

ఈ ప్రభావం నేను ఏడవ తరగతికి వెళ్ళినప్పుడు పడింది. ఏడో తరగతిలో రెండు సెక్షన్లు (దీనికి తెలుగు పదం తెలియదు) ఉండేవి. ఒక దానికి సుబ్బారావు గారు, రెండో దానికి నరసిమ్హారావు గారు తరగతి ఉపాధ్యాయులు. వీరిరువురూ  ఆరో తరగతి గట్టెక్కి ఏడో తరగతికి వచ్చిన వాళ్ళని ఎవరెవరిని ఎవరు తీసుకోవాలి అనే విషయంలో సమావేశం పెట్టి, పిల్లలందర్నీ వరుసలో నిలబెట్టారు. నన్ను ఒక పక్కగా నిలబెట్టారు, చివరి నిర్ణయంగా. సుబ్బారావు  గారికి అదే తరగతిలో అప్పుడే చేరిన కుమార్తె వుండేది. చంద్ర  నాకే కావాలి, ఎందుకంటే మా అమ్మాయి సరిగా చదవదు, వీళ్ళిద్దరికీ పాఠశాల అయ్యాక మా ఇంటికి  తీసుకు వెళ్ళి శిక్షణనిస్తాను  అని తన ఆశ వెలిబుచ్చారు. కుదరదు  కాక కుదరదు, వాడు నాకే కావాలి మీరు కావాలంటే వాడిని మీ ఇంటికి తరగతులైపోయాక  తీసుకు వెళ్ళొచ్చు కదా అని మడత పేచీ పెట్టారు. ఇది ప్రధానోపాధ్యాయుల గారి  దగ్గరకు  వెళ్ళింది. అక్కడే ఉన్న భవిష్యత్ ప్రధానోపాధ్యాయులు  ఒక సలహా చెప్పారు. చీట్ల మీద పేర్లు రాయండి. వాణ్ణే తియ్యమనండి. ఎవరి పేరు వస్తే వాళ్ళ తరగతిలో తీసుకోండి అని. నేను నరసిమ్హా రావు  గారి చీటీ తీశాను.  సుబ్బారావు   గారింట్లో వారి అమ్మాయితో కలిసి చదువుకున్నాను. వారి ఇల్లాలు కూడా ప్రాధమికోన్నత పాఠశాలలో  నాకు చదువు చెప్పారు. జంతికలు వగైరా పెట్టి చదివించే వారు. వారి అమ్మాయికి  నేను ఉపాధ్యాయుడిని. (చూశారా ఆ రోజుల్లో ఉపాధ్యాయులెలా ఉండేవారో. ఇప్పటికీ ఉపాధ్యాయులు అలానే  ఉంటారు. తల్లి దండ్రుల  దృక్పధంలోనే మార్పు వచ్చింది. నా పిల్లలకు చదువు చెప్పిన ఉపాధ్యాయులు కూడా సరిగా ఇలానే ఉండే వారు)

ఇదిలా ఉండగా ఇదే తరగతిలో నేను జీవితంలో మరిచి పోలేనిదీ ఇప్పటికీ తలుచుకుంటే కళ్ళ నీళ్ళు తెప్పించే సంఘటన జరిగింది.

ప్రతి వారమూ మా నరసిమ్హా రావు మాస్టారు ఆంగ్ల పదాలు ఇరవై డిక్టేషను పరీక్ష పెట్టే వారు. ఒక వారం (మొదటి సారి) రెండు తప్పులు రాశాను. ఆ రోజుల్లో శిక్షణ  ఎంత బాగుండేదో శిక్షలు అంతే బాగుండేవి. తప్పుకి ఒక  కర్ర దెబ్బ. మా మాస్టారుకి నన్ను కొట్టడం ససేమిరా ఇష్టం ఉండక పోయి ఉండవచ్చు. లేదా నా మూలకంగా మిగతా వారిని శిక్ష నుండి తప్పించడం ఇష్టముండి ఉండక పోవచ్చు. కాబట్టి ఆయన మధ్యే మార్గంగా ఒక సూచన చేశారు. అదేమిటంటే " చంద్ర ఎప్పుడూ తప్పు చెయ్యడు. వాడికి దెబ్బలు తగలాల్సిందే. కాని వాణ్ణి కొట్టాలంటే మనసు రావడం లేదు. ఎందుకంటే వాడు సహజంగా చాలా బలహీనుడు, ఎప్పుడూ తప్పు రాయడు. అందుచేత మీలో ఎవరన్నా వాడి తరపున దెబ్బలు తింటే వాడిని వదిలేస్తాను. లేదా వాణ్ణే కొడతాను"   అని. ఒక పది మంది దాకా  లేచి నిలబడ్డారు. అందులో మూడేళ్ళ సాంబయ్య అనేవాడు ఒక సూచన చేశాడు. (వాడికి కాలుకి మూడు చొప్పునే వేళ్ళుండేవి) " మాస్టారూ! నేను ఇరవై తప్పులు రా శాను. అంటే ఇరవై దెబ్బలు. ఇంకో రెండు ఎక్కువ కాదు కదా. ఇంకెవరైనా ఇరవై తప్పులు రాస్తే మేమిద్దరం పంచుకుంటాము" అని. ఇంకెవరూ లేరు. ఆ రెండు దెబ్బలూ వాడే తిన్నాడు. (తరువాతి జీవితంలో వెరే వాళ్ళు చేసిన తప్పులు మన మీద వేసుకుని దెబ్బ oతినటమేమిటో నాకు అనుభవ పూర్వకంగా తెలిసింది. ఇది నమ్మ శక్యంగా ఉండక పోవచ్చు. కానీ నిజం. పది మంది కుటుంబాలని వీధిన పడెయ్యలేక నా తప్పుని కప్పి పుచ్చుకోలేక అందరి తప్పులూ నావే అని వొప్పుకుని,  నన్ను ఎంత తొందరగా ఉంద్యోగంలోనుంచి తీసి వేస్తే వేరే ఆధారం వెతుక్కుంటాను. మధ్యలో ఈ సస్పెన్షన్ నుంచి నన్ను విముక్తుణ్ణి చేయండి అని ధైర్యంగా రాసిచ్చాను.  అందుకే 10 సంవత్సరాలు సాగే క్రమశిక్షణ  కేసు నా విషయంలో మూడేళ్ళకే ముగిసి, నా కోరిక ప్రకారం నలభై ఏళ్ళ  వయసులో ఉద్యోగంలో నుంచి తొలగించారు. అప్పుడెందుకో సాంబయ్య గుర్తు కొచ్చాడు. ఇన్ని దెబ్బలు తిని బట్ట కట్టిన వాణ్ణి ఇంకో దెబ్బ  లెక్కా అనే మొండి ధైర్యం. చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేకుండా బయటికి వచ్చాను. ఈ కధ తరువాత)

నాకు ఉద్యోగం వచ్చాక వాడిని కలిశాను. కూలీ పని నుంచి మోతుబరి రైతు అయ్యాడు. " మాకు, సదువు లెందుకు చంద్రా. మా నాన్న మిల్లులో బత్తాలు మోత్తా  కట్ట పడుతుంటే నేను సదువు మానేసి మిల్లులో సేరా . నా పనితనం సూసి మిల్లోళ్ళే కౌలుకి పొలం ఇచ్చి పెట్టుబడి పెట్టారు. అట్టా, అట్టా ఎదిగి పోయాను. ఇప్పుడు మిల్లులో కూడా నాకు భాగమిచ్చారు." అని చెప్పి మిల్లుకి తీసుకెళ్ళి చూపించాడు. పడ్డ వాడెప్పుడూ చెడ్డ వాడు కాడు. పదో వంతు తప్పు చెయ్యని నేను తప్పు ఒప్పుకుని నిలబడడానికి  కారణం వాడి జీవన వేదాంతం కుడా కొంత కారణమేమో అనిపిస్తుంది.ఏమైనా ఈ రోజు నేను వెనక్కి చూసుకునే పని లేదు. ఏమీ లేకపోయినా కొండంత ఆత్మ విశ్వాసమూ, హిమాలయాలంతటి ధైర్యమూ, పక్క వాడికి పెట్టకుండా  తినలేని నాజూకు మనస్తత్వమూ కారణమయ్యుండవచ్చు. అందుకే నా పిల్లలు డబ్బులిచ్చేటప్పుడు కొంత దానాలకే అని తెలిసే ఇస్తారు, బయటికి కొచెం తగ్గించుకంటే మంచిది అని చెప్తూనే. సాంబయ్య ప్రేమ ఇప్పటికీ నన్ను కాపాడుతూనే ఉందేమో.  


సుఖీభవ మిత్రమా! కలకాలం నువ్వు నా హృదయంలో ఉంటావు.


This is how our Bheemasena reacted on Face Book after reading this part of the story that he suffers from two malaise anger and jealousy. So, whatever is written is proved beyond any doubt by him.  I did not react.







Sudhakara Rao Neelamraju's photo.