"THE CHURNING OF OCEAN OF LIFE- MY TRUE STORY TELUGU AND ENGLISH VERSIONS FIRST PART - FIRST EPISODE

జీవిత చరమాంకంలో ఉన్న నేను ఇంక నా కధ విడమర్చి చెప్పటంలో తప్పు లేదనుకుంటాను. నేను ఫుట్టి  బుద్ధెరిగిన దగ్గరనుంచి ఈ రోజు వరకూ జరిగిన ప్రతి మంచి, చెడు సంఘటలను విడమర్చి చెప్తాను.

ఇందులో చాలా మంది పాత్రధారులు,సూత్రధారులు ఉన్నారు కాబట్టి ఇన్నాళ్ళూ చెప్పలేదు.

అయినా చేతిలో చిల్లిగవ్వలేని, ఆశయాలే తప్ప, ఆశలు ఎప్పుడో వదులుకున్న నాకు ఇందులో పోయేదెమి లేదు, వచ్చేదేమి లేదు.

నేను రాసే ప్రతి సంఘటనలోను ఎకడైనా తప్పు కాని, అబద్ధం కాని ఉన్నట్లయితె  జీవితంలో మొదటినుంచి ఈ రోజు వరకూ భాగస్వాములెవరైనా చెప్పవచ్చు.

నా కధ  మొదటి వాక్యం "నేను చాలా తెలివిగల వాణ్ణీ. ఎంతంటే ప్రపంచంలో తెలివి సూచిలో(IQ) మొదటి 10 లక్షల మందిలో నేను ఇప్పటికీ ఉంటాను. ఇక యువకుడిగా ఊహించుకోండి"

మీకు ఓపిక ఉంటే రోజూ ఈ సీరియల్ చదవండి.

అసమర్ధుడి సాగర మధనం అనబడే నా స్వీయ చరిత్రకు ఉపోద్ఘాతము.

"ఏమొయ్! వాణీ! నా స్వీయ చరిత్ర రాస్తున్నాను అని చెప్తే, "నీకు స్వీయ చరిత్ర ఏమిటి(నీ బొంద) ఏం సాధించావని. నెత్తిన రూపాయి పెడితే కానీకి చెల్లుబాటు కావు. నువ్వు సాధిచించిందల్ల నన్ను పెళ్ళి చేసుకొవడము, ముగ్గురు పిల్లల్ని కనడమూను. అంతకంటే ఏముంది" అని అన్నదో, అనుకున్నదో ఏదో ఒకటి జరిగింది.

"అదేమిటి! అలా అంటావు (కుంటావు). మహాత్మా గాంధి, ఎల్ బీ  శాస్త్రి  అక్టోబర్ 2న పుడితే నేను అక్టోబర్ 20న  పుట్టాను తెలుసుగా అన్నాను ." ఆ సున్ననే తేడా కొట్టింది" అని కొట్టి పారేసింది.

మా ఆవిడ కూడా చాలా తెలివి కలదే. అయితే ఆ విషయం ఆమెకు తెలియక పోయుండవచ్చు, లేదా నేనే ఆమెకు తెలియకుండా చేసి ఉండవచ్చు. ప్రపంచంలో 99 శాతం మంది తెలివికలవాళ్ళే ఉంటారు. అయితే పైన చెప్పిన కారణాల  వల్ల పైకి లేచి, కింద పడరు.

 జీవితం పరమపద సోపాన పటం లాంటిది. నిచ్చెనలూ,పాములూ సహజం. కొందరు నిచ్చెనలెక్కుతూ, పాములబారి పడకుండా అలా, అలా పైకి వెళ్తారు. మరికొందరు పాము కాట్లే తప్పితే, నిచ్చెన మెట్ల దగ్గరకు కూడా వెళ్ళరు. ఈ రెండురకాలమనుషులకి ఏ విధమైన ఆలోచనా ఉండదు.ఎందుకంటే మొదటి రకం వారికి పడతామమే భయం లేదు. రెండో రకం వారికి లేస్తామనే ఆశ లేదు.

ఇక నా సంగతి. ప్రతి కొన్ని సంవత్సరాలకి నిచ్చెన మెట్లెక్కడం, ఇంకో సారి ఆట మొదలు కాగానే ఒక పెద్ద పాము కరవడమూ, మొదటి గడిలోకి రావడమూనూ. ఇది కేవలం కర్మ ఫలం కాదు, మనం చేసే తప్పొప్పులూ, మన పక్క ఉన్న వాళ్ళు తెలివిగా పావులు కదపడమూ, లేదామన మంచితనాన్ని వాడుకుని వదిలేయడమూ ఉండొచ్చు.

నా చిన్న తనంలో ఒక పెద్ద వ్యాపారవేత్త తప్పులు చేసి అడ్డంగా దొరికిపోయాడు. ఇంత తెలివికలవాడివి ఎలా బొల్తా పడ్డావయా అంటే, నేను ప్రతి మెట్టూ ఎక్కడానికి అందరికి లంచాలు తినిపించాను. లంచం ఇవ్వకుండా పని చేయించుకున్నవాడిని ఒక్కడ్ని చూపించిండి. కాకపోతే ఒక చిన్న తప్పు నన్ను దొంగను చేసింది. కాలమే చెప్తుంది నేను తెలివికల వాడినో కాదో అని, జనాంతికంగా చెప్పాడు. బైటికొచ్చాడనుకోండి. వెరే విషయం. ఎందుకు చెప్పానంటే న్యాయం, అన్యాయం అనే వాటి మధ్య ఒక సన్నటి గీత ఉంటుంది. గీత ఇవతల చాలా న్యాయపరుడు, అవతల పరమ దుర్మార్గుడూ ఉంటారు. ఇది సాధారణ న్యాయం కాకపోవచ్చు. కాని చాలా మందివిషయంలో ఇది నిజం.

ర్యూబిక్ క్యూబ్ వినే ఉంటారు. ప్స్రిష్కరించడం చాలా కష్టం. అంతా అయినా టే ఉంటుంది. ఒక్క గడిలోకి మిగులుతుంది .కొందరు వదిలేస్తారు. కొందరు ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటారు. నేను రెండో కోవకు చెందిన వాణ్ణి. 32 సంవత్సరాల వయసులో ఎడమకన్ను రెటీనా దెబ్బతిని చూపు దాదాపు లేకుండా పోయింది. 2011 లో ముఖ పక్షవాతం వచ్చి కుడి కన్ను కండరాలు దెబ్బతిన్నాయి. క్రమగా చూపు తగ్గుతోంది. అయినా నా ప్రయత్నం నేను చేస్తూనే ఉన్నాను. ఏదో ఒక రోజు ఆ చివరి గడి పరిష్కరిస్తానని.

దానికి సాక్ష్యం నా చరిత్ర.

                                        *********************************

నా స్వీయ కధ మొదటి భాగము.

నా స్వీయ చరిత్ర పేరు " అసమర్ధుడి  జీవిత యాత్ర" అనొచ్చు. ఐతే అది బుచ్చి బాబు సొంతం కాబట్టి "అసమర్ధుడి సాగర మధనం" అంటాను. సాగరమధనంలో విషం, అమృతం, లక్ష్మి దేవి వచ్చినా నాకు చివరకు మిగిలింది ఏమీ లేదు. అందుచేత

ఆ పేరే స్ధిరం చేద్దాం నేను తెలివికలవాణ్ణే కాదు, బాపు గారి బుడుగులా, నా

ఙాపక శక్తి అపారం. సోదాహరణంగా వివరిస్తాను.

"నేను చాల తెలివి కలవాణ్ణీ. సంశయమే లేదు." అయితే ఒకసారి నా శ్రేయోభిలషి ఒకాయన "నాయనా చంద్రమొహనూ, ఇంతవరకూ నేను కలిసినవాళ్ళలో అత్యంత తెలివెకలవాడివి నువ్వే. వచ్చిన చిక్కల్లా  నువ్వు తెలివికలవాడివని చిన్నప్పటినునీ నీ చెవిలో గూడుకట్టుకుని అందరూ చెప్పటంవల్ల, మరియూ ఆ విషయం నీకు కూడా బాగా తెలియటం వల్ల, నువ్వు బాగు పడవు"  అని బల్లగుద్ది చెప్పాడు.   "మరి పరిష్కారం  కూడా చెప్పండి" అంటే " నీ మనసులో నాటుకు పొవటం వల్ల ఇందులో ఎవరూ ఏమీ చేసేదీ లేదు" అని వాకృచ్చాడు.

దీని ప్రధాన లక్షణము  ఎవరి మాటా  వినక పోవటమూ, నేను చెప్పేదే  న్యాయము అని

నేను తెలివిగల వాణ్ణీ ఎందుకో, ఎలానో ముందు చెప్తాను. తదుపరి నేను ఎలా దెబ్బ తిన్నాను, ఎందుకు దెబ్బ  తిన్నాను, మరల పైకి  ఎలా లేచానో, అందుకు ఆ తెలివినే ఎలా ఉపయోగించానో తరువాత చెప్తాను.

                                      *********************************

నేను పెరిగిన శుద్ధ పల్లెటూరులో చాలామందికి ఖానా, పాయఖానా రెండూ ఉండేవి కావు.మాకు మొదటిది లోపం లేదు.

అక్కడ ఒక చిన్న జిల్లా  పరిషత్తు ప్రాధమిక పాఠశాల ఉండేది. ఆ పాఠశాలలో నన్ను చేర్చిన వారం రోజులకి తెలుగు అక్షరాలు 56 చూసి నేర్చుకున్నానని మా నాన్నగారు, అమ్మగారూ నేను డిగ్రీ చదివే వరకూ చెప్తూ ఉండేవారు. అయితే వాళ్ళిద్దరూ ఇప్పుడు కాలధర్మం చేశారు కాబట్టి  నా మాటే వేదం.

కాదండోయ్. ఒక రుజువు దొరుకుతుంది మీకు వోపిక వుంటే. మీరు నాలుగు అంకెల నంబర్లు పది ఒక కాగితం మీద రాసుకుని, నాకు చదివి వినిపిస్తే ఇప్పటికీ వాటి మొత్తం నేను చెప్పగలను. అంతే కాదు ఒక తెలివిగల యువకుడు ఒక గడియారం పెట్టుకొని, ఆ మొత్తాన్ని ఎంత సేపులో పూర్తి చెయ్యగలడో నేను మనసులో అంత కంటే త్వరగా  చెయ్యగలను.

 ఇంకో ఉదాహరణ. అదే పాఠశాలలో (అది ప్రాధమికోన్నత  పాఠశాల, ప్రాధమిక కాదు) ఆరు, ఏదు తరగతులవారికి ఙాపక శక్తి పరీక్ష పెట్టారు, ఒక సంవత్సరం. మా క్లాసు పంతులమ్మ ప్రత్యేకంగానా పేరు అందులో చేర్పించారు, పొట్లాడి మరీనూ. ఎందుకంటే నేను అప్పుడు నాలుగో క్లాసే.

ఈ పరీక్షలు రెండు భాగాలు. మొదటిది ఒక రూములో 20 వస్తువులు ఒక టబులు మీద పెట్టి 5 నిమిషాలు చూపించి గుర్తున్నన్ని వస్తువులు రాయడం. నేను 20 వస్తువుల పేర్లు అవి పెట్టిన క్రమంలో రాయగలిగాను.

రెండో పరీక్ష "క" అక్షరంతో దాని గుణింతంతో మొదలయ్యే మాటలు రాయడం. నేనే ఎక్కువ రాశాను, 120 వరకూ.

ఆ స్కూలు మొత్తం నా పేరు మారు మోగింది. నా ఉన్నతికి, నా గర్వానికి, అంతిమంగా నా పూర్తి నాశనానికి నాంది పడింది ఆ రోజే! నేను చాలా తెలివి కలవాడినని తెలిసిందీ ఆ రోజే.

                                    *********************************

          "THE CHURNING OF OCEAN OF LIFE- MY TRUE STORY

                                    FIRST PART - FIRST EPISODE

Being in the sixth stage of life (Shakespeare says there are seven stages) , I feel it is apt I tell about myself. From the day, I saw the world through mine own eyes, till date I will, hence, recreate the minutest details of incidents in my life. both good and bad.

As there are many other actors in this sordid drama of life, I previously felt it was not in the fittest of things to speak these issues.

But at this stage of life, I do not have a single rupee of mine own, nor assets but a few liabilities here and there, what I am left now with is only my ideas and no further  ambitions in life.

If I faltered in my narration or  on fact, if anyone who were part of my life since childhood, found any inaccuracies in the narration of incidents, they would be free point them out. (I will explain or correct and apologize).

I will start my story with a confident statement that I am very intelligent by birth. That holds good today too. If IQ of all world citizens is now assessed, I shall stand among the first million, I am confident, though it is not possible to assess so. Imagine my IQ as a youth.

If you have patience, please read my serial story in parts.

Prologue to my sordid story of life- "The churning of the ocean of Life by an Incompetent"

I called my wife and told her, "Hey! Vani! I am writing my life story"." Are you mad? What did you achieve in life to tell a story of it? I feel that if you are auctioned in market place with a hundred rupees on your head, there will be no bidders for even a single rupee. The only thing you achieved was marrying me and giving birth to three intelligent and responsible children." I think these last words she did not say, but I imagined she thought so.

"How can you just strike me off from the list of great people. If Gandhi and Sastry were born on 2nd October, I was born on 20th October" , I retorted. "That "zero" only made all the difference like Rahul and Sibal, she said.

My wife had also been  very intelligent. Might be she did not know that fact or I eclipsed her so much that she was never allowed to know that. In the world ninety nine per cent of people are intelligent. But, they do not rise to the top and fall suddenly like me for reasons I write below in many parts.

Life is like a game of snakes and ladders. Some climb the ladders unhindered by the snakes and reach the top. Some are perennially bitten by snakes that they do not reach the bottom of the ladders also. For these two types, there is no worry. The former is never afraid of snakes and the latter are never hopeful of reaching the top and are satisfied with what they are.

It is not like that with my life. Every few years I climb a big ladder and reach the top, I confront a snake. Bitten by it, I fall down to where I have started. Another game and another game it continued.

We can not brush aside this as the result of our past sins or Karma. The repeated mistskes we commit, the other players moving their pawns cleverly or knowing our next moves, pre- plan their moves and see that we fail.

During my childhood I read a news about a very big businessman. He was caught red handed in a bribery case. When pestered by Media, how such an intelligent guy, he could fall from grace he replied, " I bribed everyone in every step of life. Show me one who did not do this in their lives. By one small mistake,  I am here. Just see whether I am intelligent or not."  And he was acquitted of all charges, as he used his pawns and won the game. Now, he is on top.

Though  it was not related to my own life story, I narrated this as a thin line would divide honesty from dishonesty and those on this side of the line would be branded  dishonest and who had cleverly crossed it would be named honest.This may not be a general rule, but in many cases it is true.

There is one puzzle  called "Ruby  Cube". It is very difficult to solve. Some solve it easily. We reach till last square and it again slips. Many try and try and leave it. Some continue trying till their end and until they see the end of solution, I am the second kind.I am still trying to solve the mystery of life and of the last square and I am confident of solving it.

That sums up my life story. Now, enter the jigsaw puzzle of my life.

                                                      ######################

First part of "My Churning of the Ocean of Life "

We can name the story as " The Life journey of an Incompetent"? But as Buchibabu owned the title, I would call it the "Churning the Ocean of Life by an incompetent" During the churning of ocean, even though poison, nectar and Lakshmi came, I got nothing or rather, I got everything. I swallowed poison, the rest escaped me. So, let us fix the name. Like the character Budugu by Bapu (Telugu people know), I am not only intelligent but my power of memory is almost unparellelled in my circles. I will, give few examples.

That I am very, very intelligent is a fact none can counter. But, one well wisher once warned me. " Dear, good Chandramohan! There is no doubt that you are the most intelligent guy I have ever met. But, the real problem is the fact that everyone you come across in your life continuously bombard this fact in your ears. It has happened  since your childhood and the other fact that now you know your are quite intelligent, you will never shine in life". I asked him to show out of the dilemma. He said I crossed all limits of arrogance on this count and hence there was no way out. "You climb and fall down. It is inevitable."

"The main quality of yours on this count is not heeding advice and saying what I told is law." True to his words, I never heeded his words too.

I will tell you how I have decided I am intelligent and why, before embarking upon how and why I fell from grace and again rose in life using the same intelligent planning in life.

                                            ################################

In the village in which I was brought up, there was severe dearth of food and a place for defecation. ( khana, payakhana). We did not have dearth of the former.

There was a small Zilla Parishad Upper Primary School in the village. That after enrolling  there,  I learned all 56 Telugu alphabets by just seeing and remembering, was a fact repeated by both my parents till I completed graduation, As both are no more, you have no option but take my words on face value.

No.No. No. There can be a proof. If anyone of the readers have patience, you can write ten four digit numbers (like 4988,9876) and read them out to me one by one with gap of ten seconds , I will tell you the total. This capacity is now.I used to attempt this with 50, 60 numbers in our office. Not only that, I can total this faster than a normally intelligent guy can do it on paper with a pencil.

Another instance. But here too, my word is final. During my fourth class, a memory test was conducted for students of classes 6th and seventh. My class teacher, who knew my capacity, might have recommended my name too to the Head Master, who accepted me as a special case. The tests were:

1. They keep 20 items on a table and allow students to look at them for five minutes and they should write the names of items in the order they were placed.

2. We should write as many words as possible with letter "ka" it's equivalents like ki, kee etc.,

I wrote all 20 items exactly in the order they were placed and wrote about 120 words with "ka".

The entire school reverberated with my name. Overnight I was a child celebrity. Most probably, that day was the day for my unprecedented growth at a very young age and sudden fall from grace at age 40, too young to leave active life.

First Episode of the first part comes to an end.

My face book postings over a period.



సుత్తి పలు రకములని మా జంధ్యాల గారు ఎప్పుడో చెప్పారు.

నారదుల వారు పదునాలుగు లోకములు తిరుగుతూ లోక కల్యాణార్ధము అని సుత్తి కొడుతూవుంతారని అనేక పురాణాలలో మన పూర్వీకులు  సుతి మెత్తని సుత్తి కొట్టారు.

ఆవిధంగా వారు బ్రహ్మలోకమునకేగినప్పుడు సదరు బ్రహ్మగారు నాలుగు ముఖములందున్న నాలుగు నోళ్ళతో సరస్వ్వతీ దేవికి సుత్తి కొట్టుట చూసి ఈ విధముగా వాపోయిరి.

"అమ్మా!వాణీ! భూలోకమున ప్రజలకు వాక్కును ప్రసా దించి సుత్తికి మూలమైన మీకు యెయ్యది గతి పట్టె! దేవరవారి సుత్తి కి బదులు సుత్తి కొట్టాలన్న వారికి నాలుగు ముఖములు . మీకున్న రెండు  చేతులలో వీణ పట్టుకొని కూర్చుంటే,  బదులు సుత్తి కి అవకాశమే లేదా అని వాపోయె!

ఇది విన్న వాణి అవాక్కవ్వగా,బ్రహ్మ గారి నాలుగు గొంతులలో నాలుగు వెలక్కాయలు  పడె.
నారదులవారు పరమానందము చెంది తన వీణను సుత్తి మెత్తగా వాయించుతూ కైలాసమున కేగెను.

కైలాసమున  పరమానందమున  శివుడు ప్రమధ గణములతో కలిసి పరమానందంగా పార్వతీ దేవికి సుత్తి కొట్టుచుండగా చూసి, నారదులవారు, 'అమ్మా! శక్తీ! ఇన్ని లోకములందు అతి శక్తిమంతురాలైన మీరు బదులు సుత్తి కొట్టక ఊరకుంటిరేమి?" అని ప్రశ్నింప అమ్మ దిగులు గా  "ఏమి చేయుదు! నేనునూ ప్రయత్నించుటునే యుంటిని. వారి నెత్తిన జడలు కట్టిన జుట్టూ వారికి ఏ మాత్రము నొప్పి కలిగించక పోగా, నా చేతులు నొప్పి ఫుట్టుచున్నవి." అని వాపోయెను. నారదులవారును తమ మెత్తని పొట్టను సుతి మెత్తగా రుద్దుకుంటూ వైకుంఠమునకు పోయెను

వైకుంఠమున మహావిష్న్ణువు పాలసముద్రములో శేషశయ్యమున విశ్రాంతి తీసుకుంటూ లక్ష్మీ అమ్మవారికి సుత్తి కొట్టుట చూసి నారదులవారు ముక్కుపై వేలు వేసుకుని, "అమ్మ!అష్టలక్ష్మికి అష్టకస్టములు వచ్చెను కదా! బదులు సుత్తి కొట్టుటకు అవకాశమే లేకపోయె కదా మీకు?" అని వాపోయెను


"ఏమి చేయుదు నారదా! వారికి కొట్టిన సుత్తి దెబ్బలన్నీ పాపం, ఆదిశేషుడికి తగులుతున్నాయి. నాకే జాలి వేయుచున్నది" అని కంటతడి పెట్టె.

అప్పుడు నారదులవారు "మీ ముగ్గురమ్మలు, అయ్యలను కలిసి, బదులు సుత్తికి మార్గము తెలుసుకొనవలె. లేనిచో భూలోక వాసులు ఏక మార్గ సుత్తితో బాధ పడెదరు" అని సలాహ చెప్పి భూలోకమునకు పయనమయ్యె .

ముగ్గురమ్మలు కలిసి ముగ్గురయ్యలను కలిసి "అయ్యలార! మీరు ఈ సమస్యకు పరిష్కారము  చూపవలె. లేనిచో భూలోక వాసులు నిత్య సుత్తితో బాధలు పడెదరు. సుత్తి దెబ్బలు తగులకుండా మార్గమైనా చూపండి లేదా ఎదురు సుత్తికి మార్గము చూపండి." అని వేడుకొనిరి.

ఎదురు సుత్తితోతమకు కల ప్రమాదము గమనించిన విష్ణువు "భయపడకండి, దెవీ. ఇప్పుడే భూలోకమున మార్కు జుకర్బర్గ్ అనే నా అంశ జన్మించినది. ఆ అంశ ముఖ పుస్తకము అనుయొక వింత ద్వారా ఈ సమస్య  తీర్చును. ఇందులో సుత్తి కొట్టుట వారి దెబ్బలు అవతల వారికి తగలవు. అయిననూ వారు కూడా ఎదురు దెబ్బలు తగులకుండా ఎదురు సుత్తి కొట్ట   వచ్చును.ఈ ప్రక్రియను నీలమ్రాజు  వంశము వారువిస్త్రుతంగా ప్రచారము చేయుదురు" అని ఆశీర్వదించెను. అటనుండీ ప్రతి ఉగాది  నాడు ఈ ముఖ పుస్తక పురాణము నీలమ్రాజు  వారి ద్వారా చదివి ఎదురు సుత్తి కొట్ట వచ్చునని శౌనకాది  మహామునులకు సూతుల వారు సుత్తి కొట్టగా, శౌనకాది మునులు మాకు ఈ అవకాశము లేకపోయెకదా అని భూలోకమునకు పయనమయ్యిరి.

సూతమహామునియను మహావిష్ణుప్రసాదముచే నీలమ్రాజు వంశమున జన్మించి యధాశక్తి నొప్పి లేని సుత్తి కొట్టుచూ భూలోక వాసులూకు ముక్తి ప్రసాదించుచుండెను.

ఇది చదివిన వారికి విన్న వారికి వైజాగ్,ముంబై  బీచులలో ఉచితంగా పల్లీ, బఠానీలు  పంచబదును

2.


.నలుగురు కుటుంబ సభ్యులు వైజాగ్ బీచులో  ఆనందంగ అ అడుకుంటుంటారు. ఇంతలో ఫొను మోగింది.నాన్న ఆన్సర్చేశాడు.
"హల్లో! గౌతం! ఎలా ఉన్నావ్.?"
అమ్మాయి ఫొను లాక్కుంది .
గంట మట్లాడి అమ్మకిచ్చింది.
ఇంకో గంట.
నాన అసహనంగా వాచ్ చూసుకుంటున్నడు.
అబ్బాయి ఇంకో గంట.

ఇంతలో ఆకాశం నుండి ఒక మనిషి రెక్కలు కట్టుకు   దిగి నాన్న జేబులో 15000 లాక్కుని ఎగిరి పోయాడు.


3.


తత్త్వములు

ఏమి సేతురా లింగా, ఏమీ సేతురా,

గంగ ఉదకము తెచ్చి నీకు లింగ పూజలు సేతుమన్న,
గంగలోని చేప ,కప్పా ఎంగిలంటున్నాయి లింగా!

నీడ పట్టున కూరుచూని క్రికెటు మ్యాచు చూతుమన్న,
మ్యాచు, మ్యాచుకి ముందె  జనమూ
ఫిక్సెడంటున్నారు లింగా!

బయటికెళ్ళీ హాయిగా చల్లగాలి పీలుద్దుమన్నా,
గాలిలోనీ దుమ్ము, ధూళీ
రోగమంటున్నాయిలింగా!

మాహానుభావా, మాదేవ శంభూ,

ఏమి చేతురా లింగా, ఏమీ చేతురా!
7

ముఖ పుస్తకంలో నేను అప్పుడప్పుడు పోస్టులు చేసిన తెలుగులో ఒక చోట.


1.

డబ్బు మూటలు కట్టె,
దొంగ మాటలు చెప్పె,
దొంగ నోటులు పంచె,
ఓ ఓటరన్న!

మత్తులో నిను ముంచి
గమ్మత్తు చెయ్యనెంచె,
చిత్తు చిత్తుగ ఓడె,
ఓ ఓటరన్న!

పేరు రాజన్నది,
జోరు జగనన్నది,
తీరు బాగున్నదా
ఓ ఓటరన్న!

ఉద్గ్రంధాలు చేతుల్లో,
దుర్గంధాలు మనసుల్లో,
వారీకే బంధాలు లేవయ్య
ఓ ఓటరన్న!

పైనేమొ సోనియమ్మ,
ఇక్కడేమొ విజయమ్మ,
ప్రియాంక షర్మిలమ్మ,
ఓ ఓటరన్న!

అక్కడేమొ వాద్రా బావ,
ఇక్కడనిలు బావ,
భూములన్నీ  స్వాహా,
ఓ ఓటరన్న!

దేవుడంటె ఎగతాళి
చెప్పుల్తొ పోవాలి,
ఫ్యానెలా తిరగాలి,
ఓ ఓటరన్న.

ఓటు నోట్ల రొమాన్సు,
వారికిదే తుది ఛాన్సు,
మళ్ళి రాడోయ్ బాసు,
ఓ ఓటరన్న!


2.


మా అమ్మగారు చివరి సంవత్సరాలలో చాలా సమయం ఏదో రాస్తు గడిపే వారు. ఎక్కడెక్కడ తిరిగినా చివరి రోజుల్లో నా దగ్గర ఉండడంతో ఈ పుస్తకాలన్నీ  నా దగ్గరే ఉన్నాయి. ఆమె పట్టు చీరలు, మిగతా ఏమున్న వృద్ధాశ్రమంలో  దానం చేశాము, నెనూ, నా వాణి. పండ్లు కూడా పంచాము. పనివళ్ళందరికి, చాకలికి, రోడ్లు చిమ్మేవాళ్ళకి, చివరి రోజుల్లో ఆమెను ఆప్యాయంగా చూసిన ఆసుపత్రి ఆయాలకి, నర్సులకి ఒక్కొక్కళ్ళకి 25 కిలోల బియ్యం, ఒక  మంచి చీర ఇచ్చాము. ఆమెకొసం కొన్న ఆసుపత్రి మంచమూ, చక్రాల కుర్చీ వగైరా వృద్ధాశ్రమంలో ఇచ్చాము. (దీని మీద చాలా విమర్శలొచాయి) కొంత బంగారం పని వాళ్ళకిచ్చాము.

నాకు దేవుడేమివ్వక పోయినా మా నాన్నగారు వదిలి వెళ్ళిన దేవుడి ఫొటోలు, ఈ పుస్తకాలు వగైరా నాతోనే తిరుగుతుంటాయి. ఇప్పటికి 30 ఇళ్ళు, 10 ఊళ్ళు తిరిగుంటాయి. ఈ వివరాలన్నీ నా స్వీయ చరిత్రలో నిక్షిప్త పరుస్తున్నాను.

ఎప్పటికైనా ఆమె చివరి రోజుల్లో  రాసిన శ్లోకాలు,  పద్యాలు, కవితలూ, ఆమె ఇంగ్లీషు భాష నేర్చుకున్న పద్ధతి అన్నీ ముద్రిద్తానని నా కొడుకు లాకర్లో భద్రం చేశాడు.

మచ్చుకి ఆమె రాసిన రెండు కవితల్లాంటివి.  చివరి  రోజుల్లో ఆమె పడ్డ మానసిక వేదన, మా మూలకంగా ఇందులో తెలుస్తుంది. చదవండి.

"మంచివాడిని పొగిడితే మరింత మంచి వాడవుతాడు,
అదే చెడ్డ వాడిని పొగిడితే మరింత చెడ్డ వాడవుతాడు
కత్తి చేసిన గాయం కన్నా మాట చేసే గాయం మిన్న"

పోయే ముందు రాసిన ఒక కవిత లాంటిది.

పుట్టిన చాలు నీ వంటి పుత్రుడు

కడు రత్నాల మాట నీ నోటి మాట,

వినగ, వినగ నాకు వేము తియ్య

నా ఎదురు జన్మల కైనను నీ మాట

నా నోట వేడుకొనుచున్నాను

నేను "వాణి" సరస్వతిని నా నోట బలుక!

సరిగ్గా ఇలాంటి  మకుటంతోనే నేను వాణి శతకం ప్రారంభించాను. కాని ఈ కవిత మొదటి సారి చూస్తునాను.

దీన్నేమంటారో నాకు తెలియదు. ఆమెకు వాణి అంటే ఆరో ప్రాణం. నక్కూడా అన్ని ప్రాణాలూ ఆమే!



3.


పొలాలనన్ని
హలాల దున్న్ని
ఏటికేతంబెత్తి
యెయి పుట్లు పండిస్తె,
అకాల వర్షం,
కాలసర్పమై,
కాటేస్తుంటే,
చూసి తట్టుకున్న ఓ రైతన్న!

పొలాలనమ్మి,
దళారికిచ్చీ,
దూరదేశమున కూలి చేసుకుని,
పెళ్ళాం బిడ్దల
పోషిద్దామని
తిప్పలు పడీ,
అప్పులు చేసీ,
కూలీ, నాలీ
చేసుకు బతుకు బండిని
నెట్టుతు వుంతే,
దళారి చేసిన తప్పుడు పనికి,
తప్పుడు పత్రం నీదని,
సౌదీలో ఖైదీ అయితే,,
బందీగా ఈ రాబందుల తలుచుకు,
కుమిలి, కుమిలి ఏడుస్తున్న,
ఓ రైతన్నా,
నిన్న మొన్ననే తప్పించుకు పోయి,
పెద్ద విమానంలో
వచ్చిన వారసుడు,
మిమ్మల్ని నేను,
రష్చిస్తానని
వచ్చీరాని భాషలో చెబితే,
నువ్వు నవ్విన జాలి నవ్వు,
చప్పట్లై, తప్పెట్లై,
మోగుతు ఉంటే,

ఆ దయ్యపు నాట్యం,
నా ఎదలో ఎక్కడొ గుచ్చుకుని,
ప్రతిమెతుకులో నిన్నే చూస్తూ,
ఉపావాసమే చేస్తూ ఉన్నా!

Andhra Cultural Portal

[Reprint Post] The Devil’s Advocate & The Inimitable Rebel

Posted 6 hours ago by admin

The following post is published courtesy of Chandra garu, who kindly gave permission to reprint a version of his article originally posted on May 3, 2015

TWO SIDES OF THE SAME COIN THAPAR AND SHOURIE?

Both revel in controversies. Both never stuck to a known position in their lives. They critique for the sake of criticism or when they find the weather is not suitable. Sambit Patra was dot on point when he called Arun Shourie “ The Fair Weather Politician”, one who enters or exits a political argument as the weather is suitable or not. Karan Thapar, as the name Devil’s Advocate means, argues for the sake of argument.

In the Shakespeare drama, “ Julius Caesar” a character Cassius, who entertains a grudge on the famous Roman engages others to participate in the conspiracy to kill him. The conversations between these conspirators look similar to the interview of Shourie with Thapar. Cassius turns each dialogue and each event in such a way that the others are but forced to agree with him, “Yes! Caesar is ambitious”. “ Yond Cassius has a hungry look”.

These are hungry politicos who used their intellectual dishonesty to occupy positions that well-deserved full time workers of the party deserved. Once, that power is gone they rebel. In 2005, 2009 and again now, Shourie tried to hog the headlines, to repeat his own words. I need not elaborate on the economist turned politician, turned ideologue who roused passions, turned journalist, turned rebel against his mentor Goenka, turned politician, turned Minister with controversies that never left him, turned rebel and ambitious like Cassius to settle scores with one politician that he thinks does not match his calibre. Calibre in politics does not come by just learning vocabulary. If that was so, many including me, would have been Prime Ministers.

Many in India prayed for a weak coalition at the Centre post May 2014, so that they can pursue their agenda and continue to rule by proxy. When that did not happen, I knew one lady journalist, that hopped and jumped between Pro-Modi and Anti-Modi stances until results are out and the day when Modi became strong started coming down heavily for taking this as minister, not taking that one or this policy was wrong or that one disastrous. They influence a few disgruntled elements. But not many. The reason is disappointment that they can no longer blackmail the establishment with their columns.

Now, let us come to the interview part. The questions were premeditated, mostly known to the interviewee and the interviewer too got his expected replies. The timing is important. When Modi’s stock is rising internationally with his hands down approach to spur the whole bureaucracy into concrete action in reaching out help to Nepal even before authorities in Nepal knew what happened. This news should not hog limelight. So, create controversy. So, who better than the Devil’s Advocate or the perennial rebel with no cause and a few Brutuses here and there who are swayed by emotion.

Now, the crux of the interview. The questions were leading and the answers naïve and 200 percent below the level of the high IQ politician. Many answers were off the track and I still do not understand why intellectuals like Amartya Sen and Arun Shourie stoop so low to pursue a set agenda. They do not differ from another A, Arvind Kejriwal.

The very first question and answer. “ What is your take… “. Okay, Modi is good. I do not know what others are doing.” Did he as minister come out in public and say what he was doing? On economy, I was disappointed. Did he want the rubble in Nepal cleared in one day? Or Rome built in one day?”

And the second. On foreign visits. Shourie projects as if the whole exercise was to downplay China leaving aside the great success Modi achieved on economic issues and investments. Is this intelligence or cunning like Cassius who infers each word spoken by Caesar to suit his needs?

Third and fourth questions dwell on China and Shourie conveniently turns it on Modi quoting the experience of not following up and hence he did not have confidence. It looks like friendly advice, but in journalistic lingo is like breaking news to rouse passions instead of subduing them. With his reach in BJP, if he has any, he could have sent a mail PMO, instead of blabbering with the Devil’s Advocate.

In the fourth and fifth questions, both try to downplay the Modi visit and Thapar goes to the extent of declaring “So, there is no big break” and “Yes” says Shourie like Brutus.
In the sixth and seventh questions, Thapar continues to taunt (pre -meditated) on America and China and Shourie says some-one told him so and so and hence things were moving slow and USA was impatient. India is sovereign country that can make its own policy vis a vis China or USA or this some-one unnamed. In politics some ones and sources are enigma and Media uses this to the hilt.

Eighth is continuation and is aimed at people who did not still catch what these two highly intellectual guys were plotting to dilute the Modi spirit.

Ninth and tenth questions are hazy and answers too. Shourie advises on an issue that he is not sure whether it is being followed or not, outside advisors, on India’s Pak and China policy but passes on advice unasked for by the government, just because Thapar asked him. Too naïve.

Eleventh and twelfth questions are musings of Thapar than that of Shourie–confusing us who the interviewer was and who the other was. Ultimately, Shourie says a meek “Yes”, like again Brutus, who says “yes” to conspiracy not knowing why he was doing that. Neither of them knows exactly the role of Foreign Minister in policy framing as she never talked on the subject and is religiously doing her duty.
Thirteenth and fourteenth questions. The answer is “Yes!” Steadier thinking. I wonder what was meant by that or what Thapar understood. In the third month after marriage, if child birth does not happen and if some nincompoop says “Yes! Steadier Relationship needed”, do we accept the answer? It is surprising how low people stoop to pursue personal agenda.

The next three questions on economic policy. The very first diktat of Modi to his ministers was not talk to Media unless concrete results were achieved. And since they are not talking these guys imagine nothing is happening, everything was at standstill etc. Who was responsible for bad loans? How does credit off take happen? If a politician walked into a bank since 1969, his loan was cleared with no verification and that was the credit off take and the bad loan portfolio. Work is done in tranches. Since I am suffering from headache I cannot chop my head and say “Gayab”, if I too have to stoop low as these guys.

The next two questions: Credit is not to the government but international factors. In Congress time too there were ups and downs in international factors. When wind was unfavourable they blamed it and when it was favourable, they used to swallow the benefits instead of passing on to consumers. De-listing millions of dubious gas connections in three months is enough proof of what changed. If UPA continued the whole subsidy, part would have gone to the coffers of the neo-rich politicos. Shourie should have known better or he is wearing a mask.

Subsequent questions on coal auctions is not only naïve but laughable. When CAG pointed out that there was loss of Rs.1.86 lakh crores UPA clarified that it was spread over a period of 30 years, but loss was loss. Then, how can the government mislead people that Rs.2.00 lakh crores was earned now? Government and Ministers gave the break up figures and improvement in coal stocks, reduction in imports of coal reduced by 38% are indicators. In fact, if I remember well the figure was Rs.5,942 crores this year. There too, he bungled.

The next answer is funny. If people opposed to change do not agree to government policy, is it confrontation? Just because hostile media projects them as mountains instead of molehills is it confrontation? Why did you all oppose the NAC under Sonia if you feel experts outside must be consulted? What is the basis for your allegation that they are not consulted? Just because they did not consult you both, is it a fault? Please know facts, before you go public.
The questions and answers to the next questions are out of my realm now and I do not want to make surmises like Shourie. So, I will study and blog again. No comment now.

The answer to the next question is naïve again. Reason is, Modi is the first PM to involve all states in his policy making. He made more funds available. He reacted to disasters fast, which his bete noir Nitish too agreed. In case of Delhi, Kejriwal is a “second by second” rebel and he does not know what he is rebelling against. He does not attend meetings by the Centre but sitting outside critiques that his state is being ignored. He can be brushed aside as one that is adept in guerrilla war than direct confrontation.
Answers to the next three questions reflect his penchant for attacking Jaitley. It happened in 2005, 2009 and 2015. Will happen again if Jaitley is treated with good position and Shourie is ignored. Again, it is the Cassius in him, and the positions are like Cleopatra. Who woos her better?

A mechanism is being worked to fill vacancies in institutes as this government wants experts not “nod-heads” as heads of prime institutes. They are not decided in TV studios by Thapar and Shourie. It is better to neglect the next answers as they are on premise. At least one report said so and so, one industrialist said so and so, Deepak Parekh said so and so (and how can he be ignored? Is he magna carta of Indian economic policy?).

Answer to the next question is purely political and Mamata and Nitish will be on board soon. Jaya cannot go anywhere nor KCR, Jagan and NCBN. This is again on my premise because I have to ape Shourie after reading so much of this natak in his interview.

The answers to next questions can be given by a Congress Spokesperson better than Shourie. Do we still call him as part of intelligentsia? Unfortunate.

Next question is safety on minorities. The three issues he quoted were wrong interpretations by Media and culprits were booked. As a minority basher in his earlier avatar who opposed conversions per se, he should have advised the Missionaries instead of Modi. He is totally bankrupt today intellectually and the only explanation we can give may be it is out of envy on others. His answer on Modi suit shows his hatred to the whole system, even after the matter issue was laid at rest.

Last question. If Shourie is familiar with the goings on in the country he would not have said that Government should maintain low profile. There is mounting criticism in Media and other sections that he is interacting less. And this is contradictory to his earlier view that he should interact more with experts. Does he underestimate a common man as not an expert but stupid? That is more like a journalist than a politician or an assumed intelligentsia.

I suggest Shourie go back to his writing books and Thapar to his columns discussing where he was during earthquakes and what he was doing. And when he was in loo, how the earth under him shook and what happened then…

---

You can follow  Chandra garu on his blog here and on Twitter here.

Disclaimer: This article represents the opinions of the Author, and should not be considered a reflection of the views of the Andhra Cultural Portal.

Related Posts

• [Reprint Post] Bharat Ratna: NTR & Self-Respect
• [Reprint Post] An Outline on Dharmanomics
• Dharmic Development

Site optimized for mobile devices by WPSmart Mobile
Proudly powered by WordPress | View Full Site

IS HINUDUISM SUPERSTITIOUS? WHAT ABOUT OTHER RELIGIONS? PART 2

In the first part I dealt with individual instances, where people of other religious faiths followed the faith that the Hindus hold in reverence. One reason may be, all the religions in India co-exist and other religions are but an off-shoot of Hinduism imposed by foreign invaders or by voluntary conversions by those who did not like the ways of Hinduism or other reasons like plum positions in the kingdoms or monetary benefits conferred on them. All said, my analysis might be brushed aside with a simple nod of head that these or other such instances are but individual preferences and religions have nothing to do with it.

Hinduism is more than a religion and it is a way of life, as defined by many scholars. Hindus believe that God has no form, no color or no odor. He is Omnipresent. Hinduism further believes that existence of God can not be proved but without cause as there is no effect and as the effect is visible, there must be a cause and that cause is Omnipotent and Omnipresent, we call as God. Or else, there is no further explanation, either scientific or otherwise, of the creation of umpteen number creatures and animate and inanimate objects. Efforts of science to prove the creation otherwise explained it only half way through and for questions raised by religious scholars there are no tangible answers.

Before I embark upon various mundane superstitions supposed to have been perpetuated by zealots in Hinduism represented by Brahmins, let me deal with the larger aspects like idol worship, the 33 crore Gods, Sati, child marriage, imposition of strict penance on widows while male chauvinism ruled roost, not allowing widows to remarry, ill treatment of girl child etc., and explain these vis a vis the other important religions like Islam and Christianity who are in constant discussion about secularism whenever an issue is raised about Hinduism.

We had a constituent assembly to frame a constitution and after prolonged discussion a constitution was adopted on 26th January, 1950. It did not say India was a secular country. The reason might have been that constitution makers believed that religions in India would co exist post independence and that sufficient safeguards were already provided in the Constitution for minority religions. Allowing the minority religions to follow their personal laws as existing before India became Republic is one such, against demand for a Uniform Civil Code (UCC). This was enough to create a religious divide in India and this was fruitfully used by the then rulers, the Congress, to fan communal passions and throw the blame on the majority. After all, it is a natural law that when there is an unequal fight and the weak suffers injury, the strong is blamed even though the weak might have been the one to instigate the fight. So, Indira Gandhi devised a plan by which she incorporated the word secularism in the preamble to the constitution,to protect their vote bank and to perpetuate the religious divide in the country to their advantage. This fanned further passions among religions and the purpose of the ruling party was served for some years.

Secularism in India means equal treatment of all religions by the state. Unlike the Western concept of secularism which envisions a separation of religion and state, the concept of secularism in India envisions acceptance of religious laws as binding on the state, and equal participation of state in different religions. (sic.)

India does not have an official state religion. The people of India have freedom of religion, and the state treats all individuals as equal citizens regardless of their religion. In matters of law in modern India, however, the applicable code of law is unequal, and India's personal laws - on matters such as marriage, divorce, inheritance, alimony - varies with an individual's religion. Muslim Indians have Sharia-based Muslim Personal Law, while Hindus, Christians, Sikhs and other non-Muslim Indians live under common law. The attempt to respect unequal, religious law has created a number of issues in India such as acceptability of child marriage, polygamy, unequal inheritance rights, extrajudicial unilateral divorce rights favorable to some males, and conflicting interpretations of religious books.

Secularism as practiced in India, with its marked differences with Western practice of secularism, is a controversial topic in India. Supporters of the Indian concept of secularism claim it respects Muslim men’s religious rights and recognizes that they are culturally different from Indians of other religions. Supporters of this form of secularism claim that any attempt to introduce a uniform civil code, that is equal laws for every citizen irrespective of his or her religion, would impose majoritarian Hindu sensibilities and ideals, something that is unacceptable to Muslim Indians. Opponents argue that India's acceptance of Sharia and religious laws violates the principle of equal human rights, discriminates against Muslim women, allows unelected religious personalities to interpret religious laws, and creates plurality of unequal citizenship; they suggest India should move towards separating religion and state.

Secularism is a divisive, politically charged topic in India. (Sic.) Source: Wiki.


                    *********************

Let us come to the main part. An issue on which Hindus are sought to be erected on a defensive pedestal is the 'idol worship'. Hindus are a heterogeneous group. They adopt various cultures and hence various methods of worship in various states, in various regions of states, in various villages of each region and various caste/sub-caste groups of various villages. There are family deities in the same caste and they may differ. In spite of this Hinduism survived many an onslaught from invaders in the name of religion from various parts of the world. The simple reason is Hindus believe in the existence of one God, in whichever form He is worshiped. They believe the Unknown and Unseen God as Omnipresent, Omniscient and Omnipotent. They do not have messengers of God to issue Fatwas or Commandments saying, 'You follow this diktat or you are a sinner or a Kafir' and liable to punished by the Satan or the representatives of the Satan sent to earth for the purpose. Hindu scriptures prescribe a way of life, 'Live like this. Or your Karma accrues and you will enjoy/suffer in your next birth as per the debit or credit balance in your Karma'. No religious Guru imposes these scriptural diktats on the faithful. They only preach what is stated.

Like Muslims turn towards Mecca to pray and Christians go to Church where various forms of the messenger of God is depicted, Hindus go to temple to pray a Monkey God, an Elephant God, a Snake God, a Tree or a Flower that he sees as manifestation of the Unseen God. For that matter, no religious believer has ever seen the real form of God. Each sees Him in one form or other and Hindus see it as an Idol form which is nothing but nature.

I will reproduce the words of Swamy Vivekananda on the subject, as He was the first ever Saint to have propagated the real value of Hinduism in modern times.

He spake thus.



"God is eternal, without any form, omnipresent. To think of Him as possessing any form is blasphemy. But the secret of image worship is that you are trying to develop your vision of Divinity in one thing.

The Christians think that when God came in the form of a dove it was all right, but if He comes in the form of a fish, as the Hindus say, it is very wrong and superstitious. The Jews think if an idol be made in the form of a chest with two angels sitting on it, and a book on it, it is all right, but if it is in the form of a man or a woman, it is awful. The Mohammedans think that when they pray, if they try to form a mental image of the temple with the Caaba, the black stone in it, and turn towards the west, it is all right, but if you form the image in the shape of a church it is idolatry. This is the defect of image worship.

Superstition is a great enemy of man, but bigotry is worse. Why does a Christian go to church? Why is the cross holy? Why is the face turned toward the sky in prayer? Why are there so many images in the Catholic Church? Why are there so many images in the minds of Protestants when they pray? My brethren, we can no more think about anything without a mental image than we can live without breathing. By the law of association the material image calls up the mental idea and vice versa. This is why the Hindu uses an external symbol when he worships. He will tell you, it helps to keep his mind fixed on the Being to whom he prays. He knows as well as you do that the image is not God, is not omnipresent.

Every other religion lays down certain fixed dogmas, and tries to force society to adopt them. It places before society only one coat which must fit Jack and John and Henry, all alike. If it does not fit John or Henry, he must go without a coat to cover his body. The Hindus have discovered that the absolute can only be realised, or thought of, or stated, through the relative, and the images, crosses and crescents are simply so many symbols---so many pegs to hang the spiritual ideas on. It is not that this help is necessary for every one, but those that do not need it have no right to say that it is wrong. Nor is it compulsory in Hinduism.

On the other hand it is the attempt of undeveloped minds to grasp high spiritual truths.


In some parts of India, the existence of personal laws for Muslims are a cause of child marriages. For example, in Kerala, 3400 girls of 13-18 age were married in 2012 in the district of Malappuram. Of these, 2800 were Muslim (82%). Efforts to stop this practice with law enforcement have been protested and challenged in courts by Indian Union Muslim League and other Islamic organizations, with the petition that setting a minimum age for marriage of Muslim girls challenges their religious rights.[10]


Man is to become divine by realising the divine. Idols, or temples or churches or books are only the supports, the helps, of his spiritual childhood; but on and on he must progress."

Idol worship, hence is as ideal as worshiping God turning in one direction, with restrictions on timing, the dress one should wear, the cap one should on his head, the way one should sit, bend, stand or the way one should sermonize, the way one should say "Amen", the form in which they see God or the messenger of God. Our idol is for us what  a 'Cross' or ' Holy Book' is for others.

There lies the equality of religions and the existence of one and only God. There is no our God or their God and the whole exercise of converting people in the name of blind faith is a sham and intended to spread an economic philosophy where other religious groups remain subservient to those who preach hatred in the name of "Our God" and " Your God". Hinduism never encouraged conversion or expansionism. Those that remain faithful are Hindus and those who converted are ex-Hindus. They too are part of us.


Continued in Part 3

IS HINDUISM SUPERSTITIOUS AND HOW ABOUT OTHER RELIGIONS? PART 1

Before I go deep into the subject, it is apt if I discuss some observations I recorded in my mind during my 60+ odd years of life. With technology reaching each household and free expression gaining momentum, discussion is raging in India about Hinduism, pitfalls of its traditions,  superstitions in the religion , if calling India a Hindu Rashtra is renegade and how other religions are superior to Hinduism, in as far as they are not superstitious and are free from idol worship. Before I dwell upon the first part whether Hinduism is retrograde, let me speak about other religions and their own form of worship and the way they keep people superstitious and in a constant fear pychosys of the Devil or Satan or the Kafirs.


Till age 20, I never moved of my hometown nor traveled far. Many of my close friends were Muslims, who used to love me for my brightness in studies. Later, I moved to Hyderabad for a clerical job in LIC. In Hyderabad, opposite Narayanguda bus stop, where Kishore Theater came up later, in the corner there used to be a small shop owned by a devout, bearded muslim. Soonafter he completed his evening Namaz, there used to collect a crowd of people in front of his shop, of all religions. He was selling bread and eggs etc., These people were not customers of his shop but coming for a magic cure. In line, one by one used to go to him, narrate their problems or ailment. The bearded man used to turn the bead-garland in his hand, read something in Urdu or Arabic, hit the head of the sufferer thrice, spray a little ash on his/her face and dispose them off. He was not collecting any money and from those who offered money he was politely refusing, saying he was performing a duty ordained by the Allah. Is this a superstition? I call it faith. Faith in the man. Are these cured? God alone knows. You ask any Doctor. He says that our faith more than medicine cures the ailment. It is not superstition but God ordained diktat. Draw a line.

At 32, I moved to Warangal town as a manager of a bank. As I was visiting the town as part of my duty, I observed one Christian priest standing on a very high stool (four feet) with a Bible in his hand. Unconcerned with the noise in the traffic or whether anyone is stopping to hear him, he used to read from the pages of Bible and give a discourse hardly audible to anyone. Is this superstition? Is it his own Faith in the Messenger of God that He will come down and convert a few other religionists to his own religion? Obviously he is paid for it. So, more than anything it must be his faith that as long as he bears the heat, rain and cold and read the Holy Book, his and the stomachs of his family will be full. This man was seen in various town circles day after day. Draw a line.


Back in Hyderabad, my neighbour was a devout Christian who was denouncing Hinduism and the practices. Incidentally, he was a clerk working under me. For auspicious Muhurat,  for every function, to admit his children in school, for vaastu advice, for his astrological predctions, for marriage comppatibility of relations in his family etc., he invariably used to come to me for advice and was following scrupulously whatever I told. Is it superstition or faith that as a devout Brahmin, I would give saner advice than his own Priests? Draw a line.

There used to be an officer in my branch back in Warangal, who was a devout Muslim doing Namaz five times a day and observing all his religious duties with sincerity. He had been asset to me in the Branch as he was educated, sincere, intelligent and hardworking. So, when I moved to Nizamabad Branch as Manager (where my career ended), I used my influence with the management and got him to Nizamabad, one reason being I wanted him and the other he wanted to work only under me. He was relieved from Vizag on an auspicious day fixed by me but when he reached Nizamabad he did not find an auspicious day to go to his quarters. So he requested me to accomadate him, his wife and son in my house. My wife was too orthodox at that time but she did not object. He stayed with me for one week. Here, who is more superstitious? Draw a line.

The same officer, who suffered from severe jaundice attack in Warangal and was not in a position to be shifted to his native Khammam, stayed with us a week. He was vomitting continuously and my wife and me were continuously cleaning his vomit. Are we superstitius or communal? Draw a line.

Turn on any TV news channel where discourses of a particular religion are telecast non-stop. A part of this is miracle cure. A person, supposedly suffering from migraine for decades comes to the stage, the priest says something in his/her local dialect and hits him/her on the head. he/she falls down and gets up after a while. Priest asks, ' How are you?' He/she smiles broadly and says, ' WoW! I spent lakhs on the cure. Jesus saved me in seconds. It is gone. Gayab.Halle Luujhaa!' Is it called blind faith or superstition? Draw a line.


These are few instances of other religionists too following a faith but we never call it superstition. In the next part, I will deal with the Hindu faith, that is coined as supersitition and the rationale behind every faith of a Hindu. If anyone has any issue with any other Hindu practice, I will gladly carify the rationale behind it.

Continued in Part 2.

సూరమ్మ కధ

తెలుగులో కధ రాయడం నాకు ప్రధమం. ఆంగ్లంలో చేసిన ప్రయత్నాలు కొంతవరకు సఫలమైనాయి. ఎన్ని తప్పులు దొర్లాయో తెలియదు. కేవలం సరదాకి రాసేవే కాబట్టి ముఖ పుస్తకంలో పెడుతున్నాను. చదివిన వారు నిర్మొహమాటంగా అభిప్రాయం చెప్పండి.

నాకు 10-12 ఏళ్ళ వయస్సులో జరిగిన ఘటన. ఒక ముసలమ్మ ఇంట్లో వంట పదార్ధాలు దొంగిలించి దొరికి పోయింది. అందరూ తలకొక మాట అన్నారు. బలవంతంగా బస్సు లోంచి దించారు. తరువాత మా నాన్న గారు మా అమ్మతో అంటం విన్నాను. ' పిచ్చి ముసల్ది. దానికి మతి, మతిలో ఉండదు. పిల్లలు ఆకలితో ఏడుస్తుంటే అది మాత్రం ఏ చేస్తుంది. దానికి సహాయం చేసి ఆదుకునే బదులు దించేశారు ' అని బాధ పడ్డారు. పోనీ మీరైనా ఎమైనా సహాయం చేసుండాల్సింది. అని మా అమ్మ కళ్ళ వెంట నీరు పెట్టుకుంది. ' వంద రుపాయలు పంపాను ' అన్నారాయన. వీళ్ళిద్దరూ నాకు ఆదర్శం. చేతికి ఎముక లేకుండా దానం చేశారు. నాన్నగారు అందరూ ఉండీ దిక్కు లేకుండా పొయ్యారు. అమ్మ కూడా అందరూ ఉండి ఎవరూ లేకుండానే బూడిదై పోయింది. ఇది మొదటి సంఘటన.

నా 40 వ ఏట నన్ను కూడా 'దొంగ ' అని పేరు పెట్టి సాఫీగా సాగుతున్న నా జీవితమనే వాహనం నుంచి బయటికి తోశారు. అయిన వాళ్ళూ, కాని వాళ్ళూ దొంగ, దొంగ అన్నారు. నేను అన్ని లక్ష్ములూ పోయినా ధైర్య లక్ష్మిని నమ్ముకుని స్థిర పడ్డాను. వెనక్కి తిరి చూసుకోవడం మానెసాను. అది ఒక పీడ కలలా మిగిలిపోయింది. నా జీవితంలో దొంగ అని ముద్ర వేసిన వ్యక్తి నల్లకుంట, హైదరబదులో ఒక ఘోర రోడ్డు ప్రమాదంలో భార్య, బిడ్డలతో సహా మరణించాడు. బాధ పడ్డాను. అంతకు ముందే వాళ్ళ అన్న జీవిత భీమా సంస్థలో పెద్ద అఫీసరుగా ఉండగానే పెద్ద జబ్బుతో చనిపోయాడు. నేను మోసిన నిర్జీవ శరీరాలలో అది ఒకటి.

అసూయ, ద్వేషం, కక్షలు, కార్పణ్యాలు దగ్గరికి రానీయకుండా నా కష్ట కాలంలో సహాయం చేయకపోగా ఎగతాళి చేసిన వాళ్ళందరికి దూరంగా బతుకుతున్నాను. ఇది రెండో సంఘటన. ఈ రెండు సంఘటనల సారాంశమే ఈ కధ.

ఈ కధలో ఊర్లు, మనుషులు, చెరువు వగైరా అన్నీ సజీవమైన పాత్రలే. ఐతే వారి, వారి గుణ, గణాలు, కధ మొత్తం కల్పితమే. ఎవరినీ ఉద్దేశించి రాసింది కాదు.

********************************************************************************************

                                                                               సూరమ్మ కధ

పండు వెన్నెల రోజులు. వేసవి తాపం తీరి అప్పుడప్పుద్డే భూమి చల్లబడుతుంది. వానలెప్పుడొస్తాయా అని రైతులందరు ఎదురు చూస్తున్నారు. అప్పుడప్పుడు చిన్న, చిన్న వానలు తప్పితే పెద్ద వాన జాడ లేదు.. ఆకాశంలో చందమామ నవ్వుతూ దారే పొయ్యే వాళ్ళని పలకరిస్తున్నాడు. ఇంతలో ఆ దారిన పోతున్న ఓ నల్లని మేఘాని కేదో చుప్పనాతితనమొచ్చినట్టు చందమామని కప్పేసింది. వెనకాలే ఇంకోటి, దాని వెనకాలే ఇంకోటి ఇలా చండ్రుడితో దోబూచులాడుకుంటున్నాయి మేఘాలు. ఇంతలో చెరువు దిక్కు నుండి చల్లని గాలి. ఆ గాలి ఉండీ, ఉండీ పెద్ద దుమారంగా మారింది. దుమ్మూ, ధూళీ, ఆకులూ, అలములూ కొట్టుకొస్తున్నయ్. వాన వచ్చేట్టుంది అనుకున్నారు ఉళ్ళో వాళ్ళు. ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళే వాళ్ళు వేగం పెంచారు. రచ్చ బండలపై రాజకీయాలు మాట్లాడుకుండే వాళ్ళు పంచెలూ, కండువాలు సర్దుకుని లేచారు ఇక చాలు రేపు మాట్లాడుకుందామన్నట్టుగా.

కరణం కోటయ్య గారి ఇంటి ముందు ఆగి ఉన్న వ్యాను డ్రైవర్ వెంకటేషు గట్టిగా కూకేశాడు. 'కరణం పంతులు గోరూ! ఆన ఒచ్చేట్టుంది. తొరగా రావాల. వాగు దాటిందాకా కూసంత ఆలోసించాల్సిన ఇసయం. ఆడోల్ళ్ళని తొరగా రమ్మనండయ్యా.'

అవునర్రా! వాన ముంచుకొచ్చేట్టే ఉంది. తొరగా పెట్టెలూ, పెళ్ళి సరంజామా అదీ వ్యానులో కెక్కించండి.వాడు పైన సర్ది తాపాలేను అదీ కడతాడు.

“అన్నయ్యా! అన్నయ్యా! వీడెక్కడ ఉన్నాడో!" ఆయాసపడుతూ సూరమ్మ గట్టిగా అరిచింది.

"సర్లేవమ్మా! ఊళ్ళో పెళ్ళికి కుక్కల హడావిడని నీ వెధవ ముండా సొద ఆపు.నీ పెట్టె సర్దుకున్నావా? వేరే వాళ్ళ సామాన్లు పెట్టుకోలేదు కదా!

అప్పుడే భార్యా,పిల్లలూ, పెట్టే,బేడాతో లోపలికొస్తున్న పార్ధసారధి వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.

"పేళ్ళికెళ్తూ శుభమా అని ఈ ముండమోపి మాటలెందుకండీ" బిక్కు,బిక్కు మంటూనే అంది పార్ధసారధి ఇల్లాలు సీతమ్మ.

"నువ్వు నోరు మూసుకో! మొగుడు చచ్చిన ముండని ముండా అనక ముత్తైదువుని చేసి పేరంటానికి పిలవమంటావా ఏమిటీ?"

"అదేం మాట అన్నయ్యా! సూరమ్మ బయటి మనిషెలా అవుతుంది? మావారి చెల్లెలే కదా?" కరణం గారి భార్య మెత్తగా మందలించింది.

“ఏం చెల్లెలెమ్మా! దిక్కులేని దాన్ని తీసుకొచ్చి వీళ్ళ నాన్న పెంచుకుని పెళ్ళి చేశాడు! ఆ అర్ధాయుస్షు ముండాకొడుకు పిల్ల, పీచూ లేకుండా మూడేళ్ళలో చచ్చాడు. ఆ ఆస్తిని పదింతలు చేసి కులుకుతుంది. ఇలా ఎన్నిళ్ళలో దోచుకుందో?" అక్కసంతా వెళ్ళగక్కాడు పార్ధయ్య.

"అవున్రా పార్ధుడూ! నువ్వు పొయ్యాక నీ భార్యకి అల్లాంటి వైభోగం జరిగేట్టు వీలునామా రాసి పోదుగాని." కరణం గారు సౌమ్యంగా మందలించాడు.

అప్పటిదాక మౌనంగావింటున్న సూరమ్మ, మిగిలిన ఆడంగులూ వడి, వడిగా లోపలికెళ్ళారు.

"అది కాదు బావా! " అని ఏదో చెప్పబోయాడు పార్ధసారధి.

ఒక్క వాక్యంలోనే సంభాషణ ముగించే కరణం గారు వడి,వడిగా అడుగులు వేసుకుంటూ డ్రైవర్ దగ్గరికి వెళ్ళారు, సామాను పని పర్యవేక్షించడానికి.

కరణం గారి రాకతో పనులు వేగం పుంజుకున్నాయి.

***********************

1965 సంవత్సరమనుకుంటా. కరణం గారి చివరి అబ్బాయి రాంబాబు పెళ్ళి. రాంబాబు మంచి బాలుడు అని పేరు. డిగ్రీ చదివి హైదరాబాదులో ప్రభుత్వోద్యోగంలో స్థిరపడ్డాడు. కరణం గారి ఇంట్లో చివరి పెళ్ళి అవటంచేతగానీ, రాంబాబు మీద ఉన్న ప్రేమతో కానీ వారం రోజుల ముందునుంచే చుట్టాల రాకడ ప్రారంభమయ్యింది. పెళ్ళి ఇంకా నాలుగు రోజులనగా మొత్తం యాభై మంది దాకా చేరారు. నాలుగు గుర్రబగ్గీలలో వెళదామనుకున్న కరణం గారికి వ్యాను మాట్లాడక తప్పింది కాదు. అప్పటికి దగ్గర పట్టణం బాపట్లలో రెండే వ్యానులు ఈ వూళ్ళకు వచ్చేవి ఉండేవి. అందులో ఒకటి నాయుడు గారిది. ఐతే నాయుడుగారి బంధువుల పెళ్ళి మరో రెండు రోజుల్లో ఉండటంతో ఆయన తటపటాయించారు. డ్రైవర్ వెంకతేషుకి కరణం గారంటే దేవుడితో సమానం. ఎన్నొ సార్లు కష్టాల్లో ఆయనే ఆదుకున్నారు. పిల్లోడికి జబ్బు చేస్తే ఎంతో డబ్బు కట్టి గుంటూరు పెద్దాసుపత్రిలో వైద్యం చేయించాడు. ఇప్పటి వరకూ ఆయన ఆ డబ్బు అడగలేదు. తను ఇవ్వ లేకపోయాడు. వెంకటేషే ధైర్యం చేసి నాయుడుగారికి ధైర్యం చెప్పాడు, ఎలాగైనా తిరిగి నాయుడుగారి బంధువుల పెళ్ళికి తిరిగొస్తానని.

"నువ్వంతటోడివేరా! ఐనా కరణం గారికి కాదని నేనెలా అంటాను. ఆలాటి దెవుడు బాబు ఎన్నో యుగాలకి కాని ఫుట్టడు." నాయుడుగారు వెళ్ళమని డ్రైవరుని పురమాయించాడు.

***************************

అవి జంట పల్లెలు. చెరువు,జమ్ములపాలెం. తాలూకా బాపట్ల పట్టణానికి 6 మైళ్ళు దూరంలో ఉంటాయి. బాపట్ల నుంచి ఈ ఊళ్ళకి వెళ్ళాలంటే ఒక వాగు దాటాలి. ఆ వాగుపై ఎప్పుడో బ్రిటిషు వాళ్ళు కట్టిన వంతెన ఉంది. ఈ ఊళ్ళకు తుఫానుల తాకిడి ఎక్కవ. ఎప్పుడు తుఫాను వచ్చినా వాగులో ఉధృతంగా నీరు ప్రవహిస్తుంది. వంతెన మీద కూడా నీళ్ళు వస్తాయి. అంతే ఈ ఊళ్ళకి రాకపోకలు ఆగి పోతాయి. అందునా ఈ మధ్యనే ఇంజినీర్లు వచ్చి వంతెన బలహీనంగా ఉంది. వాహనాలు మెల్లగా వెళ్ళాలని హెచ్చరించి, బోర్డు పెట్టి వెళ్ళారు. అడ్డదారి ఉన్నా నడవడానికే పనికి వస్తుంది. రెండు చక్రాల వాహనాలు కూడా అతి కష్టం మీద వెళ్ళాల్సిందే. పేరుకి రెండు ఊళ్ళయినా కొత్త్తగా వచ్చి చూసినవారికి అవి ఒక ఊరి లాగానే కనపట్టేవి, ఇప్పటి మన జంట నగరాలు లాగా. సరిగ్గా జంటనగరాల మధ్యలో హుస్సేన్ సాగర్ ఉన్నట్లే ఈ రెండు పల్లెలనూ కలుపుతూ ఒక మంచినీటి చెరువు వుండేది. ఈ చెరువు పేరుకు తగ్గట్టే చెరువు గ్రామ పరిధిలో ఉండేది. రెండు పంచాయతీలు కావడంతో కాగితాలపై సరిహద్దులు ఉండేవి రెవెన్యూ రికార్డ్లల్లో. కాని ఎన్నో దశాబ్దాలనుంచి కలిసి ఉంటున్న ఈ గ్రామాల ప్రజలకి సరిహద్దులు తెలియవు. ఉన్న చెరువుని రెండు గ్రామాల ప్రజలూ కలిసి మెలిసి వాడుకుండేవాళ్ళు. కులాల పట్టింపు ఉండేది కాదు.

చెరువు గ్రామానికి కొటేశ్వర శర్మ, ఉరఫు, కోటయ్య గారు కరణం కాగా వారికి స్వయానా మేనమామ కొడుకు, బావమరిది పార్ధసారధి జమ్ములపాలెం కరణం. ఇది వంశపారంపర్యంగా వస్తున్న సంప్రదాయం. వూరు చిన్నదైనా చెరువు కరణం గారినే పెద్ద కరణం అనటం రివాజు.ముఖ్యంగా కొటయ్య గారు కరణీకం చేపట్టాక రెండు వూర్ల ప్రజలూ, బాపట్లలో ఉండే పోలిసు ఆఫీసర్లు, మేజిస్ట్రేటులూ ఆయన సలహాకే ఎక్కువ విలువ ఇచ్చేవారు. ఇది పార్ధసారధికి కంటగింపుగా ఉన్నా చేసేదేమీ లేక కారాలూ, మిరియాలూ నూరుతుండేవాడు వినేవాళ్ళ దగ్గర.

***********************

కొటయ్య గారి తల్లిదండ్రులకు ఐదుగురు మగపిల్లలు. ఆయన భార్య ఐదు నెలల గర్భవతి. ఇంట్లో ఒక ఆడపిల్ల పట్టు లంగా కట్టుకుని, గజ్జెలు కట్టుకుని తిరగాలని భార్యా భర్తల ఆశ. ఊళ్ళో ఎక్కడ పేరంటం జరిగినా మా ఇంట్లో ఆడపిల్ల ఉంటే వైభవంగా పూజలు, పేరంటాలు చేసేదాన్ని కదా అని కంటనీరు పెట్టుకునేది కరణం గారి భార్య.

కొటయ్య గారికి లెక్కల్లో ఉన్న ప్రఙా పాటవాలు చూసి చిన్నతనంలోనే "కరణీకానికి"నా వారసుడు వీడే అని వారి తండ్రి నిర్ణయించారు. మిగిలిన నలుగురిని మంచి చదువులు చదివించిన వారి తండ్రి,కొటయ్య గారిని మాత్రం 18వ ఏటనే చదువు మానిపించి కరణీకంలో మెలకువలు నేర్పారు. మిగిలిన నలుగురూ చదువుకుని మంచి ఉద్యొగాలో వేరు, వేరు పట్టణాల్లో స్థిరపడ్డారు. కొటయ్య గారు తండ్రి తదనంతరం తన మెధా శక్తితో ఆస్తిని పదింతలు చేసి అన్నదమ్ముల భాగాలు వారి, వారికి పంచి ఇచ్చారు. పేరుకి చిన్న ఊరి కరణమైనా పెద్ద పంచాయతీ ప్రజలు కూడా సలహాలకి కొటయ్య గారి దగ్గరికే వచ్చేవారు. పార్ధసారధి కుటుంబనికి ఇది కొంచం కంటగింపైనా చేసేది లేక సమయం రాక పోతుందా అని ఎదురు చూస్తూ ఉండేవారు.

ఇంతలోనే ఒక విపత్తు సంభవించింది కుటుంబంలో. పక్క ఊర్లో ఉండే కరణం గారి చెల్లెలూ, ఆమె భర్తా ఒక రోడ్డు ప్రమాదంలో మరణించారు. వారికి సూర్యకాంతం, చంద్రకాంతం అని ఇద్దరు పిల్లలు. సూరమ్మ,చంద్రమ్మ అని ముద్దుగా పిలుచుకునే వారు. బావగారి తరఫు అన్నదమ్ములూ, బంధువులూ పిల్లల విషయం మర్చిపోయి ఆస్తుల కోసం కొట్టుకోవడం చూసి తట్టుకోలేని కరణం గారు పిల్లలిద్దర్నీ తెచ్చుకుని పెంచుకోవడం ప్రారంభించారు. కొద్ది రోజులకి వారికి ఇంకో ఆడపిల్ల పుట్టింది. ఆమే పార్ధుడి భార్య సీతమ్మ.

అసలు పార్ధసారధి సూరమ్మను పెండ్లాడాలని పెద్ద కరణం గారి కొరిక. ఆయన చనిపోతూ పిల్లలిద్దర్నీ కొటయ్య గారి చేతులో పెట్టి "వీళ్ళకు ఏ లోటూ లేకుండా చూడు. సూరమ్మకు పార్ధుడు తగిన వాడు. అంతా నీదే బాధ్యత" అని చెప్పి కన్ను మూశారు.

ఐతే పార్ధుడి తండ్రి అడ్డుపడ్డాడు. 'చిన్నప్పుడే తల్లిదండ్రుల్ని పోగొట్టుకుంది. నిన్న, మొన్నదాని చెల్లెలు చంద్రమ్మ క్షయ వ్యాధితో పోయింది. నా కొడుకునిస్తే వాడు మాత్రం మిగులుతాడని ఏమిటీ’ అని అభ్యంతరం చెప్పాడు.

కొటయ్య గారి దగ్గర ఆ ప్రశ్నకు జవాబు లేదు. అమ్మలక్కలు కూడా సూరమ్మ మీద జాలి చూపలేదు.
కొటయ్య గారి చిన్నకూతురుని పార్ధసారధికిచ్చి వివాహం జరిపినారు. అంతా ఎవరి సంసారాలు వాళ్ళు చక్కగా చేసుకుంటున్న తరుణంలో ఒక ఘోరం జరిగింది.

*********************

కొందరి మాటలు దీవనలైతే కొందరి మాటలు శాపాలుగా పరిణమిస్తాయి.కోటయ్య గారు పెద్దగా బాధ పడలేదు. పక్క ఊర్లో ఒక జమీందారీ కుటుంబం ఉండేది. నాలుగు తరాలు తిన్నా తరగని ఆస్తి. వారిది.ఒక్కడే కొడుకు. కాలు, చెయ్యి అవుడు. చిన్నప్పుడే పొలియో బారిన పడ్డాడు. వారంతట వారే సూరమ్మను చేసుకంటామని ముందుకొచ్చారు. కొటయ్య గారు ఇష్టపడలేదు. గాటి సూరమ్మ చక్కటి చుక్క. ముఖం చంద్రబింబలా ఉండేది. పొడుగాటి జుట్టుని పెద్ద జడ వేసుకొని, కనకాంబరం రంగు పట్టు లంగా, ఆకుపచ్చ రంగు వోణీ వేసుకొని ఊరంతా తనదే అన్నట్టుగా తిరిగే సూరమ్మను చూసి 'ఏ రాజకుమారుడు వచ్చి గుర్రం మీద తీసుకెల్తాద్డో అని మెచ్చుకుండేవాళ్ళు ఉళ్ళో వాళ్ళు. 'ఆ వస్తాడు కుంటి గుర్రం మీద.' అని ఎద్దేవా చేసే వాళ్ళు గిట్టని వాళ్ళు.

పెళ్ళి వైభవంగా చేశారు జమీందారు గారి ఖర్చుతోనే. సూరమ్మ పేరుతో ఉన్న ఐదెకరాల మాగాణి వరకట్నం కింద ఇచ్చారు కోటయ్య గారు. సూరమ్మ అత్తగారింట్లో కూడా మంచి పేరు తెచ్చుకుంది. సూరమ్మ చేతికి ఎముక లేదు అని ఆమె దగ్గర సహాయం పొందిన వాళ్ళు మెచ్చుకునే వారు. భర్తను, అత్త, మామలను కళ్ళలో పెట్టుకుని చూసుకుంది. పుణ్య క్షేత్రాలు తిప్పింది. "కొటయ్య గారూ, మీ పెంపకంలో సూరమ్మ సాన పట్టిన వజ్రమయ్యిందండీ" అని జమీందారు గారు మెచ్చుకునే వారు.

సూరమ్మ జీవితం మూడు, పువ్వులు ఆరుకాయలు అన్నట్టు సాగుతోంది. లంకంత ఇల్లు, నౌకర్లూ, చాకర్లూ, ఇంటికి వచ్చిపొయే అతిధులూ, వంటలూ, వార్పులూ క్షణం తీరిక ఉండేది కాదు సూరమ్మకి. ఐనా ప్రతి ఆదివారము భర్తను తీసుకుని అన్నయ్య గారింటికి వచ్చి వెళ్ళేది. అమ్మలక్కలు సూరమ్మను, ఆమె వైభవాన్ని కళ్ళారా చూసి దీవించి వెళ్ళేవాళ్ళు. అసూయ పడేవాళ్ళూ ఉండేవాళ్ళూ . ముదురు రంగు పట్టు చీరా, వొంటినిండా నగలతో మహాలక్ష్మిలా ఉండేది సూరమ్మ.

************************

ఐతే సూరమ్మ జీవితం వైకుంఠపాళి ఆట లాగానే సాగింది. ఒక మెట్టు నిచ్చెన ఎక్కితే రెండు పాములు కరిచేవి. వొడిదుడుకులన్నీ తట్టుకుని పెద్ద నిచ్చెన ఎక్కి ఇంకో నాలుగు గడులు దాటితే ఈ జీవిత వైకుంఠపాళీ ఆట గెలిచినట్లే అనుకుంటున్న తరుణంలో సూరమ్మ భర్త ఉన్నట్టుండి కుప్ప కూలి పోయాడు. గుండె పోటన్నారు డాక్టర్లు. ఆస్తి కోసం విషం పెట్టిందేమో, ముండ ఎంత పనైనా చెయ్యగలదన్నాడు పార్ధుడు. "అవునమ్మా! పెద్ద జమీందారీ కుటుంబాల్లో మాట బైటికి పొక్కనివ్వరు" అని గుస, గుసలాడారు అసూయ పడే అమ్మలక్కలు.

ఇవ్వేమీ సూరమ్మ పట్టించుకోలేదు . నాకు నా దేవుడు అన్యాయం చేశాడు అని గగ్గోలు పెట్టలేదు. పెద్ద, పెద్దగా ఏడవలేదు.గుడ్ల నీరు గుడ్ల కుక్కుకుంది. అత్తా, మామలని, అన్న, వదినలనీ, అయిన వాళ్ళని ఓదార్చింది. మహాలక్ష్మిలా ఉండే సూరమ్మ ముసలిదై పోయింది. నెత్తిన జుట్టూ, వొంటి మీద బంగారం, నుదుటిన పెద్ద బొట్టు లేకుండా తెల్ల చీర కట్టుకుని ఇంట్లో తిరుగుతున్న సూరమ్మను చూసి అత్త, మామలు కుంగి పోయారు. సంవత్సరం తిరగకుండానే ఇద్దరూ కాలధర్మం చెందారు. పోక ముందే మామగారు ఆస్తి అంతా సూరమ్మ పేరు మీద రాసి కొటయ్య గారికి పొవర్ ఆఫ్ అటార్నీ రాసిచ్చి పొయ్యారు. "కొటయ్యా! నువ్వే దానికి తల్లీ, తండ్రీ, అత్తా, మామ అన్నీను. జాగ్రత్తగా చూసుకో." అని చెప్పి కన్ను మూశారు.

సూరమ్మ అత్త, మామల మరణానంతరం, భవనానికి తాళం వేసింది. ఇంటి వెనక ఉన్న పెంకుటింట్లోకి మారింది. నౌకర్లందరికీ తలకొక ఐదెకరాల పొలం, తలకి 25000 రొక్కం ఇచ్చి పని మానిపించింది . ఏ అవసరం కావాలన్నా సూరమ్మ బతికే ఉందని గుర్తుంచుకోండని అని ధైర్యం చెప్పింది. వాళ్ళు వదులుతేనా? రోజూ ఇంటి చుట్టూ తిరిగే వాళ్ళు. సూరమ్మ వద్దన్నా అన్ని పనులూ చేసే వారు. ఎప్పుడైనా అన్నయ్య దగ్గరకి వెళ్ళాలంటే కనీసం ఇద్దరు తోడుగా వెళ్ళే వాళ్ళు. ఇంతలో రాంబాబు పెళ్ళి నిశ్చయమైంది. మొదటిసారి సూరమ్మ కళ్ళల్లో ఆనదం కనపడింది. రాంబాబంటే పంచ ప్రాణాలు సూరమ్మకి. రాంబాబు కాబోయే భార్యకు 20 శవర్ల బంగారంతో నగలు చేయించింది . ఎన్ని చీరలు కొన్నదో లెక్కే లేదు. పెళ్ళికి వారం రోజులకి ముందే కొటయ్య గారింటికి వెళ్ళి హడావిడి చేసింది. సూరమ్మ సంతోషాన్ని చూసి అందరూ దేవుడికి వేనోళ్ళ మొక్కారు.

*******************

"సినుకులు మొదలైనాయ్. నడుండి పంతులుగోరూ!"

.డ్రైవరు పెద్దగా కేకేశాడు. "తుపానుట" నాన్న రోడియోలో విన్నాడు" పార్ధుడి కొడుకు చల్లగా చెప్పాడు. తుపాను పేరు వినగానే ఎక్కడి వాళ్ళక్కడ సంచులు పట్టుకుని వ్యానులో ఎక్కారు. అప్పటికే పెళ్ళి సరంజామా అంతా పైన ఎక్కించి టార్పాలిన్ గట్టిగా కట్టారు వెంకటేషూ, గూని బ్రహ్మం. ఎందుకైనా మంచిదని మళ్ళీ తాళ్ళు పట్టుకుని లాగి చూశారు. "తూపాను కాదు కదా దాని బాబుగాడొచ్చినా కదలదు" తన పనితనాన్ని తనే మెచ్చుకున్నాడు వెంకటేషు. "అంతా ఎక్కారర్రా?" అరిచింది సూరమ్మ. "ఏదీ? నీ మరిది పార్ధుడు, సీతమ్మా కనపడందే? లోపలేం చేస్తున్నరో. పెడసరం కాలం, పెడసరం బుద్ధులూనూ!" సన్నాయి నొక్కులు నొక్కింది ఓ ముసలావిడ. సర్లే నీ మొగుడు అర్ధాయుష్కుడని అందర్నీ ముండమోపుల్లగా బతకమంటావా ఏమిటీ?" ఓ ముసలి ముత్తైదువు తిరిగి నొక్కింది. "ఉన్నాడు లేవమ్మా మొగుడు. ఎందుకూ. ఒక పిల్ల పీచా?" 12 మంది సంతానాన్ని కని పదమూడో సారి తయారైన మొదటి ముసలమ్మ కూతురు ఎదురు నొక్కింది. "అదేం లేదు" అన్నాడు పార్ధుడి కొడుకు ఆరిందా లాగా. అందరూ పెద్దగా నవ్వారు.

******************************

"ఉండడర్రా! నేనే చూసొస్తాను" అంటూ సూరమ్మ గారు బయలుదేరారు. ఈ లోగానే కస్సు బుస్సు మంటూ పార్ధసారధి, భయం, భయంగా సీతమ్మ వస్తున్నారు. "ఒకటా, రెండా 30 శవర్లు. ఎవరు పొట్టన పెట్టుకున్నారో. బావా! వ్యాను ఆపు. అందరి పెట్టెలూ చూశాకే కదిలేది" సారధి ఏం మాట్లాడుతున్నాడో ఎవరికీ అంతుబట్టలేదు. కరణం గారు కల్పించుకుని " ఎమిట్రా! నగ గానీ ఎక్కడన్న పెట్టి మర్చిపొయ్యారా ఏమిటి?" అని అడిగారు. "మర్చిపోవడానికి అది ఎవరు? నీ చెల్లెలు. అది పొరపాటున కూడా మర్చిపోదు. ఎవరో తీసి దాచిపెట్టుకున్నారు. అందరి పెట్టెలూ వెదకాల్సిందే" పిచ్చి పిచ్చిగా అరుస్తున్నాడు సారధి. "అయినా అంతా మన వాళ్ళే కదా. ఎవరు తీస్తారు. ఎక్కడో పెట్టి మర్చ్చిపోయుంటుందిలేరా సీతమ్మ. అందరూ ఎక్కండి త్వరగా. వాన పెరిగేట్టుంది. తుపాను కూడా అంటున్నారు." కరణం గారు సౌమ్యంగానే చెప్పారు. " వాన కాని, వరద కాని ఇప్పుడే చూడాల్సిందే" పట్టుబట్టాడు పార్ధుడు. తర్జన, భర్జనల తరువాత వెదకడానికే నిర్ణయించారు కరణం గారు. "ఆ పనేదో మీరే చెయ్యండి" అన్నారంతా. కరణం గారు, ఆయన భార్యా, సూరమ్మా అన్ని పెట్టెలూ వెదకడం ప్రారంభించారు. కాసేపటికే సూరమ్మ పెట్టెలో నగ దొరికింది. "నేను చెప్పానా? ఎంత టి వాళ్ళైనా ఉంటారని. ముందర సూరమ్మని దించండి. తిరిగొచ్చాక మాట్లాడదాం." కసిగా అన్నాడు పార్ధసారధి. "ఇంత వానలో ఎక్కడికి వెళ్తుందని కొందరు, వెళ్ళాల్సిందే అని కొందరూ వాదించుకున్నారు. చివరికి అందరూ కరణం గారి వంక చూశారు. దిగి పొమ్మని సూరమ్మకి సైగ చేశారు కరణం గారు సూరమ్మ మారు మాట్లాడకుండా దిగి పోయింది. "ఇంక బయలుదేరండి. వాన పెద్దదవుతుంది" కరణంగారు డ్రైవర్ని ఆదేశించారు. వ్యాను కదిలింది. వెంకటెష్ బండి తోలుతున్నాడే కానీ ఆలోచనలే ఆలోచనలు. సూరమ్మ గొరు అంత మంచి మడిసి కాదా ఈ పనెందుకు చేస్తుంది? చిన్న పంతులు గారే నాటకం ఆడారా?" ఇలా. ఇంతలో పెద్ద ఉరుము. 'పిడుగు పడ్డట్టుంది ఎక్కడో' గూని బ్రహ్మం వణుకుతూ రాగం తీశాడు. 'ఉండు నీయవ్వ! అబశకునం మాటలూ నువ్వున్నూ నోరు మూసుకూర్చో' గద్దించాడు వెంకటేషు. పెద్ద మెరుపు . మెరుపు వెలుగులో పార్ధసారధి ముఖంలో కొట్టొచ్చిన ఆనందం గమనించారు కొంతమంది ఆయన మీద అనుమ్మకమున్న వాళ్ళు. 'దొంగ వెధవ ' అనుకున్నారు. ఇంతలో వాన పెద్దదయ్యింది. వానకు తోడుగా పెద్ద గాలి తోడయ్యింది. వ్యానులోఅందరూ తడిసి ముద్దయ్యారు. సామాన్లన్ని చెల్లాచెదురైనాయి. "ముందు వాగు దాటించాలి. లేదంటే వంతెన కనపడదు." అని వేగం పెంచాడు. వాగు దగ్గరికి వెళ్ళేప్పటికి వాన జోరందుకుంది. "పంతులుగోర్లు, లోనకెళ్ళి కూర్చోండి. బండి ఒరుగుద్ది." గట్టిగా అరిచాడు వెంకతేషు. ఆ గాలి శబ్దంలో ఎవరూ వినలేదు. ముందర చక్రాలు వంతెనమీదకి వెళ్ళగానే బండి ఎడమవైపుకి ఒరిగింది. తలుపునానుకున్న సారధి బరువుకి తలుపు తెరుచుకుంది. సారధి, పిల్లలూ వాగులో పడిపొయారు. వెనక ఉన్న నలుగురు, ఐదుగురూ కూడా అదాట్టున భయంతో దుకేశారు. వెంకటేష్ ఒక్కసారిగా బ్రేకు మీద కాలు పెట్టి "ఒరే! గూనిగా, తలుపేసెయ్యి" అరిచాడు. గూనిగాడు తలుపేశాడు. ఒక్కసారిగా బండిని వెనక్కి మళ్ళించాడు వెంకటేషు.. వెనక తలుపు తెరుచుకుని ఇంకో నలుగురు బురదలో పడ్డారు. వ్యాను పూర్తిగా వంతెన నుంచి కిందకొచ్చాక వెంకటేషు ఒక్క క్షణం ఆలశ్యం చెయ్యకుండా వాగులో దూకి నలుగుర్ని ప్రాణాలతో బైటికి లాగాడు. పార్ధసారధి, పిల్లలూ, ఇంకో ముసలావిడ మాత్రం కొట్టుకు పొయ్యారు. అరుపులూ, పెడబొబ్బలూ. సీతమ్మ స్పృహ తప్పింది. తెల్లవారిందాకా ఉండి దెబ్బలు తగిలిన వాళ్ళకి సపర్యలు చేసి పెళ్ళి బృందం వెనక్కి వెళ్ళి పొయ్యారు, వ్యానుని, వెంకటేషుకి వదిలేసి.

సూరమ్మ జాడలేదు. అన్ని చోట్ల వెదికారు. అవమానం భరించలేక అత్మహత్య చేసుకుని ఉంటుంది అనుకున్నారు చాలామంది. కోటయ్య గారు మాత్రం సూరమ్మ వస్తుందనే ఆశతోనే ఉన్నారు. అవును మరి, సూరమ్మ ధైర్యం ఆయనకి తప్ప ఎవరికి తెలుస్తుంది?

సంవత్సరం గడిచింది. సీతమ్మ కొటయ్య గారి ఇంట్లోనే ఉంటోంది. వాళ్ళ వ్యవహారాలూ కొటయ్య గారే చూస్తున్నారు.

*****************************

ఒక రోజున గుర్రబ్బగ్గీలో సూరమ్మ దిగింది. ఎవరూ నమ్మలేకపోయారు. కొంతమంది భయపడ్డారు కూడా దయ్యమేమోనని.. అదే ధైర్యం ఆమె ముఖం లో. కరణం గారు తన నమ్మకాన్ని వమ్ము చెయ్యనందుకు ఆ కనపడని దెవుణ్ణి వేనోళ్ళ మనసులోనే శ్లాఘించారు.

సూరమ్మ రామేశ్వరంలో ఒక సత్రంలో ఉంటోంది. ఇప్పుడా సత్రానికి పక్కన వెరే సత్రం కట్టించి ఇవ్వాలనీ, అందులోనే సీతమ్మకూ తనకూ వసతి, భోజనాలు ఏర్పటు చేసుకోవాలని డబ్బు గురించి వచ్చింది.

'చెప్పకుండా వెళ్ళి పోయాను. తప్పు క్షమించు అన్నయ్యా. మామయ్య చెప్పినట్టు నేను దురదృష్ట జాతకురాలినేమొనని ఒక్కసారి మనస్సు చివుక్కు మంది. ఆ వానలోనే అడ్డ దారిలో బాపట్ల చేరుకున్నాను. వరద తగ్గాక ఉత్తరం రాదామనుకున్నాను. ఈలోగా దక్షిణంలో వరద, వానా లేవని ఎలాగైనా గుంటూరు చేరుకుంటే అక్కడనుంచి రామేశ్వరం వెళ్ళొచ్చొని, ఊళ్ళో ఒక యాత్రీకుల బృందం బలవంతం చేస్తే వాన జోరు తగ్గగానే నడుచుకుంటూ గుంటూరు చేరుకొని, అక్కడ నుండి ఒక యాత్రా బస్సులో రామేశ్వరం చేరుకున్నాం. మిగిలిన వాళ్ళు తిరిగొచ్చాక నా కబురు నీకు చెబుతానన్నారు. నేనింకా ఆ భ్రమ లోనే ఉన్నా. అక్కడ ఒక గురువు గారి ఆశ్రమంలో చోటు దొరికింది. వారు ఎంతో ధైర్యం చెప్పి ఈ సత్రంలో చోటు కల్పించారు. వచ్చీ పోయే యాత్రీకుల రద్దీ చూసి నేనే నాన్న పేరుతో ఒక సత్రం కట్టిస్తానని చెప్పి ఇటు వచ్చాను, మిమ్మల్నందర్నీ చూసినట్టూ ఉంటుందనీ'

సూరమ్మ ఊళ్ళో వారం రోజులుంది. ఈలోగా సీతమ్మను మానసికంగా తయారు చేసింది. వాళ్ళ ఆస్తిపాస్తుల వ్యవహారాలు కొటయ్య గారికి అప్పగించి, తనూ సీతమ్మ బయలుదేరారు. బయలుదేరే ముందు సూరమ్మ తన ఆస్తినంతా దానం చేసి తన జీవితానికి సరిపడా డబ్బు అన్నయ్య దగ్గర ఉంచి వెళ్ళింది.

‘అన్నయ్యా! నా ఆస్తిలో 10 ఎకరాల భూమి, రెండు పెద్ద బస్సులకి సరిపడా సొమ్ము వెంకటేషు కివ్వు. వాడే లేకపోతే నాకు ఎవరూ మిగిలే వాళ్ళు కాదు. మిగిలిన ఆస్తంతా అమ్మి బాపట్లలో ఒక ధర్మ సత్రమూ, ఒక పాఠశాలా కట్టించి. మా మామ గారి పేరు, అత్త గారి పేరు వాటికి పెట్టించు. ఏమన్న మిగిలితే దాన, ధర్మాలు చెయ్యి అని చెప్పి దస్తావేజులు చేయించి సీతమ్మను తీసుకుని రామేశ్వరం వెళ్ళిపోయింది సూరమ్మ

**************

ఈ కధ ముగిసిందా? సూరమ్మ దొంగతనం చేసిందా, నిజంగానే? ఆమెకేమవసరం? పార్ధసారధిపై కక్షతో చేసిందా? లేదా సూరమ్మపై కార్పణ్యంతో పార్ధసారధే ఈ పని చేసాడా? వ్యానులో ఉన్న మిగిలిన వాళ్ళంతా ధర్మాత్ములేనా? ఒక్క సూరమ్మే శిక్ష ఎందుకు అనుభవించింది?

ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం కొటయ్య గారికి, సూరమ్మకు, చచ్చి పోయిన సారధికి, ఆయన భార్య సీతమ్మకి మాత్రమే తెలుసు. చివరి ప్రశ్నకు సమాధానం ఒక్క దేవుడికే తెలుసు.